Happy Days

21st century malady

2010-10-12T10:11:00.000-07:00

Έχω καταντήσει να αντιμετωπίζω το ίντερνετ σαν την τηλεόραση. Δηλαδή κάθομαι μπροστά του όλη μέρα και μόνο το κοιτάω. Μπαίνω στα μπλογκ και τα σάιτ που μ’ αρέσουν, τα διαβάζω, πατάω τα λινκ, τα βλέπω, τα ακούω ή τα διαβάζω κι αυτά, αλλά δεν συμμετέχω. Στο φέισμπουκ παίζω σχεδόν αποκλειστικά παιχνίδια και κοιτάω τι κάνουν οι άλλοι, το τουίτερ το ‘χω μονίμως ανοιχτό ως πηγή ειδήσεων, στο μπλογκ, όπως όλοι ξέρουμε, δεν βρίσκω τι να γράψω. Είναι περαστικό, γιατρέ μου; Συμβαίνει και σε άλλους; Υπάρχει σωτηρία;

Φελοσοφίες επανεκκίνησης

2010-10-05T06:24:00.000-07:00

Ιδού εγώ λοιπόν, γι’ άλλη μια φορά, άνεργη, αποπροσανατολισμένη, σε πλήρη σύγχυση, αλλά καλά. Καλά. Σε πείσμα διαφόρων, «φίλων» και μη. Απολυμένη, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς.

Σκέφτηκα πολλές φορές ότι πάει, πέθανε το μπλογκ, κι ότι καλά κάνω και το αφήνω να πεθάνει. Κυρίως γιατί και η παραμικρή ψευδαίσθηση ανωνυμίας έχει χαθεί εδώ και καιρό. Αλλά κάτι μέσα μου επιμένει να το κοιτάει, να το ξανακοιτάει, να το μετράει (ή να του παίρνει τα μέτρα) και να το ζυγίζει. Μου έλειψε. Κι αφού μου έλειψε, ποιος λόγος υπάρχει να μη γράφω; Πολλοί. Αλλά όχι. Όχι, σε πείσμα του εαυτού μου.

Γιατί πέρασε καιρός κι αλλάξανε πολλά. Και μέσα και έξω. Κι αν τα μέσα αλλάξανε για καλό, τα έξω αλλάξανε για κακό. Πολύ κακό. Κι έτσι εδώ εμείς ξανασυναντιόμαστε, λίγο άλλοι αλλά πάντα οι ίδιοι στην ουσία. Κι η ουσία είναι πολλή και της πρέπει σεβασμός, από μας τους ίδιους πρώτα. Σε πείσμα.

Happy Spring

2010-04-01T15:09:00.000-07:00

Καλή άνοιξη, καλά ταξίδια, καλές βόλτες, καλό Πάσχα!
(Delusional optimism mode on).

Γλυκό βάρος

2010-03-09T11:19:00.000-08:00

Μια μέρα μετά την τουλάχιστον αστεία Ημέρα της Γυναίκας, που πολύ μας προβλημάτισε με το Μπαλόνι, βρήκα το ποστ της Μαρίας Χούκλη στο protagon.gr και το αντιγράφω στεγνά, γιατί μου γνώρισε μια ποιήτρια που δεν είχα ξαναδιαβάσει και γιατί τα ποιήματα μας ξέρουν καλύτερα απ' ό,τι ξέρουμε εμείς τον εαυτό μας.

Γυναίκες

Υπάρχουν γυναίκες που φοράνε
την ομορφιά τους σαν πένθος,
γυναίκες φωτεινές και
σκιασμένες, διπλά δρεπάνια της
αψίδας,
με το παιδί ασάλευτο στα
σταυρωμένα χέρια.

Άλλες είναι χάρτινες, στοιχειά
νηπιαγωγείων,
άλλες πάλι, ζωγραφιές με
κιμωλία,
όρθια τα μαλλιά και μεγάλη
μαύρη τσάντα.

Υπάρχουν γυναίκες ακροκέραμα
ανάμεσα στις άλλες,
γυναίκες με το μακρύ λαιμό, το
χείλος της κανάτας,
άλλες που είναι ωδικά πτηνά κι
άλλες που είναι χήνες.

Υπάρχουν γυναίκες που τις
φωνάζει ο φονιάς
να βγάλουν τον θάνατο περίπατο
μες στ' αραιό το δάσος.

Υπάρχουν γυναίκες που τις
φωνάζει το παιδί Μαμά
και αυτές δεν απαντανε...
Υπάρχουν γυναίκες που κάθε
τρίχα της κεφαλης τους
είναι κι ένας όρκος.

Είναι εκείνες που σέβονται το
όνομα τους
Κι οι άλλες που το εξευτελίζουν,
εκείνες που με τα χρόνια
βαραίνουν,
κι οι άλλες που ξεφτίζουν,
εκείνες που στέκουν στο κήπο
ρόδινες σαν τη μυγδαλιά,
εκείνες που άγρια χόρτα
γεμίζουν,
εκείνες που χάνουν το φως τους,
εκείνες που απ' τον καημό
λυγίζουν,
εκείνες που κλωτσαει ο θάνατος
από μικρά παιδιά.

Εκείνες που κλείνουν μια
τελευταία φορά το παράθυρο
και καθαρίζουν μια τελευταία
φορά το σπίτι
και ταΐζουν τον σκύλο μια
τελευταία φορά
και μας αφήνουν δίχως να
πουν λέξη,
έτσι σκληρά και μαγικά,
σαν το κερί που κρατάς στο χέρι
και σου σβήνει.

Λευκή Μολφέση

Ο τίτλοςμου δανεισμένος απ' την Ανν Σέξτον.

Burn after reading

2010-02-23T09:04:00.000-08:00

1. Με αφορμή το επεισόδιο του Παπακαλιάτη όπου αποκαλύπτεται ότι ο ρόλος της Ζέτα Δούκα είναι τραβεστί (το οποίο δεν είδα αλλά ομολογώ ότι σε ένα πλάνο απ' το τρέιλερ η έκφραση της Ζέτας ήταν φοβερή), να ενημερώσω κάθε ενδιαφερόμενο ότι λέμε "η τραβεστί". "Η". "Η". Μου γυρνάει το μάτι κάθε φορά που διαβάζω τη φράση "το τραβεστί". Τι είναι, παιδί μου, "το" τραβεστί; Είναι όπως λέμε "το" ραβανί; "Το" μπουγιουρντί; Η τραβεστί είναι άνθρωπος και παρόλο που το φύλο της μπορεί να είναι για κάποιους ασαφές, σίγουρα δεν μπορεί να είναι ουδέτερο.

2. Κλείνει η Γαλέρα. Με έπιασαν φοβερές τύψεις. Εμ, βέβαια, άμα δεν την αγοράζω εγώ, ποιος περιμένω να την αγοράσει; Μια ζωή τις προτεραιότητες τις σκέφτομαι κατόπιν εορτής.

3. Mississippi burning? No, this is Sparta. Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaa...

Pod people

2010-02-18T04:33:00.000-08:00

Όλοι κράζουν την Τατιάνα που έβγαλε την αδερφή του παιδιού που σκοτώθηκε στην τελευταία μεγάλη επιτυχία της ΕΛ.ΑΣ. να κλαίει ζωντανά ενώ η εγχώρια Όπρα-πέρασε-και-δεν-ακούμπησε της κρατούσε παρηγορητικά το χέρι. Εγώ να κάνω μια από τις συνηθισμένες αφελείς ερωτήσεις μου; Ναι; Ευχαριστώ. Here goes:

Έχει μόλις σκοτωθεί ο αδερφός σου. Σε παίρνουν τηλέφωνο από την εκπομπή της Τατιάνας (ή οποιαδήποτε άλλη). Έχει μόλις σκοτωθεί ο αδερφός σου. Θέλουν να πας να μιλήσεις στην εκπομπή. Έχει μόλις σκοτωθεί ο αδερφός σου. Το βρίσκεις καλή ιδέα. Ντύνεσαι. Πας. Περιμένεις στα παρασκήνια ενώ σε βάφουν "πενθούσα". Έχει μόλις σκοτωθεί ο αδερφός σου. Σου δίνουν το κιου. Βγαίνεις στο πλατό. Κλαις. Διάλειμμα για διαφημίσεις. Έχει μόλις σκοτωθεί ο αδερφός σου.

Η Τατιάνα φταίει; Ή, τέλος πάντων, η Τατιάνα φταίει περισσότερο; Εκμεταλλεύεται τον ανθρώπινο πόνο; Ποιος της τον δίνει και τον εκμεταλλεύεται; Ποιος της τον εκχωρεί;

Λέω τώρα εγώ, που είμαι και παράξενη.

η φωτό από δω

Ζουν ανάμεσά μας

2010-01-07T03:24:00.000-08:00

Διαβάζω εδώ πως το H&M στο Μανχάταν καταστρέφει τα ρούχα που δεν πουλιούνται πριν τα πετάξει για να μην τα πάρουν οι άστεγοι. Ναι, ναι, καλά ακούσατε. Κάποιο μεγάλο εταιρικό μυαλό σκέφτηκε να βάζει τους υπαλλήλους του να κόβουν τα ρούχα για να μην μπορούν να τα φορέσουν οι άστεγοι.

Ποιος διάβολος και ποια γεράκια του πολέμου και ποιος παρανοϊκός τρομοκράτης. Αυτός ο μικρός, κατά πάσα πιθανότητα Ευρωπαίος, γραφειοκράτης είναι ΤΟ ΚΑΚΟ. Evil, πώς το λένε;

Αντίο, H&M, και μου άρεσες πολύ, ρε γαμώτο.

Ευτυχισμένος ο νέος έτος

2009-12-31T03:33:00.000-08:00

Καλή χρονιά μας και να 'χουμε τους φίλους και τους ανθρώπους μας να τους αγαπάμε.

Υ.Γ. Έχω καταντήσει αηδία με τη γλύκα και τα σορόπια το ξέρω. Υπόσχομαι να προσπαθήσω να ξαναβρώ λίγο απ' τον παλιό, κακό, γκρινιάρη μου εαυτό (my New Year's resolution).

Not so funny anymore...

2009-12-11T07:55:00.000-08:00

Μια μοναδική ιστορική στιγμή της μεταπολίτευσης, που αποδεικνύει επιτέλους με χειροπιαστά στοιχεία ότι δεν είμαστε εμείς οι τρελοί της παρέας, αλλά οι άλλοι, αυτοί που πιστεύουν ότι για να σε συλλάβουν, δεν μπορεί, κάτι θα έκανες, ότι δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά, και λοιπές μαλακίες.

Κάντε υπομονή και δείτε τις φωτογραφίες μέχρι το τέλος.

The color purple

2009-12-01T16:49:00.000-08:00

Είναι ένα παράξενο πράγμα που δεν μπορώ να βρω τι να γράψω. Τελικά φαίνεται πως αυτό που λένε ότι η ευτυχία δεν είναι καλός αγωγός της δημιουργικότητας ισχύει για μερικούς ανθρώπους. Βέβαια, ξέρω και κάποιους που τους συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο...

Εγώ είμαι καλά, το αυτό επιθυμώ και για σας. Και εν τω μεταξύ, η χώρα είναι στον αυτόματο πιλότο, οι μπάτσοι εξακολουθούν να πλακώνουν τον κόσμο στο ξύλο, ανεξαρτήτως αν έκανε κάτι ή όχι, γενικώς ανεξαρτήτως, οι συνδικαλίστριες στις εταιρίες καθαρισμού ζουν προφανώς στην Ινδία, αφού οι επιθέσεις με οξύ έχουν γίνει the new hot thing, ο Μητσοτάκης δεν πέθανε ούτε αυτή τη φορά από την απογοήτευση, τα Χριστούγεννα επελαύνουν, το ίδιο και η γρίπη, κι εγώ αρνούμαι πεισματικά να εμβολιαστώ γιατί φοβάμαι μην την πάθω όπως τότε με τη θαλυδομίδη, και σε μερικά χρόνια ξεφουρνίσω κανένα τερατάκι. Οπότε η γενικότερη τρομολαγνία πιάνει, γιατί όπως διαβάζω στο βιβλίο που διορθώνω, τα ίδια τράβαγαν και το 19ο αιώνα οι γιατροί για να πείσουν το λαό να εμβολιαστεί για την ευλογιά.

Κι αν γράφω απόψε, που γι' άλλη μια φορά κλείνουμε τεύχος μεσ' τη νύχτα, αυτό το μη ποστ, είναι για να μην το παρατήσω τελείως αυτό το μαγαζάκι, γιατί το αγαπάω.

Να, αυτά.

Εξυπηρετήστε το κοτόπουλο

2009-11-24T15:17:00.000-08:00

Κάντε τον κόπο να το διαβάσετε. Είναι ο λόγος για τον οποίο τα αυτόματα μεταφραστήρια του ίντερνετ δεν θα μας αντικαταστήσουν ποτέ. Καταπιείτε όμως πρώτα.

"Εάν χρειάζεστε μερικές συνταγές για το στήθος κοτόπουλου κατόπιν με επιτρέψτε να βοηθήσω. Αγαπώ το κοτόπουλο σε οποιαδήποτε συνταγή λόγω πόσο ανέξοδο είναι. Αγαπώ επίσης το ρύζι για εκείνο τον πολύ ίδιο λόγο. Τόσο εδώ θα επιθυμούσα να μοιραστώ με σας 3 απλές και νόστιμες συνταγές για το στήθος κοτόπουλου που έχουν επίσης το ρύζι.

Αυτή η πρώτη συνταγή είναι μεγάλη για το καλοκαίρι. Το εσπεριδοειδές πρέπει να είναι ανέξοδο και η γεύση είναι πολύ οπτιμιστής και ζωηρή. Η οικογένειά μου αγαπά αυτό και το έξω στη γέφυρα.

Κοτόπουλο εσπεριδοειδών
2 ανόστεα, skinless στήθη κοτόπουλου
χυμός ανανά 2 γ
1 ασβέστης
1 λεμόνι
1 πορτοκάλι
½ καρύδα γ
1 άγριο ρύζι κιβωτίων

Φέρτε το χυμό ανανά σε σημείο βρασμού σε ένα μέσο στη μεγάλη πανοραμική λήψη sauté. Μόλις προσθέσει να βράσει το κοτόπουλό σας στο χυμό.

Χωρίστε σε τετράγωνα επάνω τα φρούτα στο δάγκωμα ταξινόμησε τα κομμάτια και τα προσθέτει στο κοτόπουλο. Ψεκάστε την καρύδα πέρα από το χυμό. Αφήστε αυτόν τον όλο μάγειρα μαζί έως ότου γίνεται το κοτόπουλο. Κρατήστε ένα ρολόι σε το και εάν ο χυμός αρχίζει να εξατμίζει έπειτα προσθέστε περισσότεροι.

Προετοιμάστε το ρύζι σύμφωνα με το κιβώτιο εκτός από το υποκατάστατο ½ γ του νερού του χυμού ανανά.

Κατόπιν εξυπηρετήστε το κοτόπουλο πέρα από το ρύζι με λίγο χυμό ανανά/τη σάλτσα από την πανοραμική λήψη.

Αυτές οι επόμενες των τριών συνταγών για το στήθος κοτόπουλου είναι πολύ βασικά ανακατώνω-τηγανητά. Είναι απλό και γρήγορο να καθεί και μπορείτε να κάνετε prep μπροστά από το χρόνο έτσι όλος που πρέπει να κάνετε είναι το ρίχνει μαζί όταν έτοιμος σας για το.

Κοτόπουλο και χορτοφάγα ανακατώνω-τηγανητά
στήθος 2 κοτόπουλου, αποκοπή στα χοντρά κομμάτια
1 κίτρινο πιπέρι, που τεμαχίζεται
1-2 καρότα, που τεμαχίζονται
1 κρεμμύδι γ, που τεμαχίζεται
1 σάλτσα ½ γ Yoshida
ρύζι 3 γ

Έναρξη που μαγειρεύει το ρύζι. Ενώ
το ρύζι μαγειρεύει προετοιμάζει όλα τα λαχανικά.

Όταν το ρύζι αφήνει περίπου 20 λεπτά, τοποθετήστε τα λαχανικά και τη σάλτσα σε ένα μεγάλο wok ή μια τηγανίζοντας πανοραμική λήψη. Αφήστε αυτόν τον μάγειρα για 15-20 λεπτά έως ότου το κοτόπουλο είναι πλήρως μαγειρευμένο.

Κατόπιν εξυπηρετήστε πέρα από το ρύζι".

Thanks, ubercat.

The usual me

2009-09-30T11:40:00.000-07:00

1. Αυτή την ιστορία με τον Ρομάν Πολάνσκι δεν την καταλαβαίνω. Ναι, είναι ένα σωρό χρονών. Ναι, ό,τι έγινε έγινε πριν από ένα σωρό χρόνια. Ναι, το θύμα λέει ότι θα προτιμούσε να ξεχάσει. Αλλά, ο Ρομάν Πολάνσκι βίασε ένα παιδί 13 χρονών. Το κορίτσι τον παρακαλούσε να σταματήσει κι αυτός συνέχιζε. Ο Ρομάν Πολάνσκι δήλωσε ένοχος στη δίκη. Ο Ρομάν Πολάνσκι έφυγε απ' τη χώρα πριν ο δικαστής του ανακοινώσει την ποινή του. Ο Ρομάν Πολάνσκι διέφυγε στην Ευρώπη όπου έκανε μεγάλη καριέρα και πολλά λεφτά και αποφεύγει τη σύλληψη εδώ και δεκαετίες. Ο Ρομάν Πολάνσκι βίασε ένα παιδί. Πώς να το κάνουμε δηλαδή. Β-ί-α-σ-ε-έ-ν-α-π-α-ι-δ-ί.

2. Θα του πάρει ο διάολος τον πατέρα του Facebook που με έχει πρήξει με τις διαφημίσεις των υποψηφίων του ΛΑΟΣ. Offensive τις ανεβάζω, offensive τις κατεβάζω, εκεί αυτό, επιμένει. Αν έχετε twitter κάντε search "#toraxeris". Εκπληκτική συλλογή προεκλογικών συνθημάτων με ρίμα, κατά το "τώρα ξέρεις, Γιώργος Καρατζαφέρης", αν πρόεδρος του ΛΑΟΣ δεν ήταν ο χέρης χέρης αλλά η Παρθένα Φουντουκίδου, ο Αλαβάνος, ο Ντουντού και άλλοι γνωστοί ηθοποιοί.

3. Μαθαίνω ότι οι Πασόκοι έχουν αρχίσει ήδη να τάζουν σε διάφορους το Εθνικό Θέατρο και το Φεστιβάλ Αθηνών. Εδώ και βδομάδες. Και μόνο που φαντάζομαι τις φάτσες τους να τους τρέχουνε τα σάλια καθώς ακονίζουν τα μαχαιροπίρουνα, μου 'ρχεται ν' αλλάξω γαλαξία.

4. Το μεσημέρι έπιασα τον εαυτό μου να βλέπει Τατιάνα Στεφανίδου. Με volume. Η απέχθεια προς την εργασία έχει καταστροφικές για την υγεία συνέπειες. Μόνο αυτό έχω να σας πω.

5. Στο Love Bites, το νέο ριάλι του ΑΝΤ1, τρεις στους τέσσερις άντρες φοράνε πουκάμισο ανοιχτό μέχρι τη μέση, με ένα κομποσκοίνι κι ένα σταυρό να κρέμεται στο δασύτριχο στήθος τους. Οι ανθρωπολόγοι του μέλλοντος θα προβληματιστούν.

6. Αυτή η ιστορία με τους τρομοκράτες της κατσαρόλας βρομάει πάρα πολύ. Σκέφτομαι την κοπελίτσα. Μπορεί να είναι τόσο ηλίθια που να είναι όντως μπλεγμένη. Αλλά μπορεί και να έπιασε απλώς τον λάθος γκόμενο. Πώς επιβιώνεις από κάτι τέτοιο;

7. Ο Καραμανλής ψωνίζει γραβάτες απ' τα καλάθια; Δεν εξηγείται αλλιώς. Πότε θα πει κάποιος στον Τσίπρα να μη φοράει άσπρο πουκάμισο με σακάκι χωρίς γραβάτα; Φόρα ένα χρωματιστό πουκάμισο και πέτα τα σακάκια, καλέ μου άνθρωπε, τι παριστάνεις; Περιμένεις να μας ψηφίσουν οι νοικοκυραίοι επειδή φοράς σακάκι; Η καρδούλα της Αλέκας μου χάρισε ένα σετ νέων κοιλιακών. Επίσης λατρεύω σκηνή με ΓΑΠ που φοράει το σακάκι και τινάζει τους ώμους σε σλόου μόσιον αλά Μάτριξ στο είμαι-ο-λευκός-ομπάμα-χωρίς-την-εξυπνάδα-και-τις-ηγετικές-ικανότητες σποτ του ΠΑΣΟΚ. Αυτό που μας λέει στο τέλος "πάμε;". Good times.

8. Τα 'γραψα όλα μαζεμένα κι έβγαλα το άχτι μου.

Let me swing with you

2009-09-19T02:07:00.000-07:00

Στην αρχή χάθηκα γιατί δούλευα. Μετά σταμάτησα να δουλεύω και χάθηκα γιατί χάθηκα... Γιατί δεν είχα τίποτα να πω. Μετά βρέθηκα. Για πρώτη φορά, κι ελπίζω για πάντα. Και χάθηκα γιατί με είχαν βρει.

Και τώρα, αν έχει μείνει ακόμα κανένας εκεί έξω να διαβάζει, θα προσπαθήσω λίγο λίγο να επιστρέψω. Αργά αργά και ψάχνοντας, γιατί τώρα όλα είναι λίγο αλλιώς. Λίγο βαθύτερα.

So long

2009-09-15T02:00:00.000-07:00

Ίσως ο πρώτος (εικονικός) άντρας που θυμάμαι να ερωτεύτηκα, όταν ήμουν στην πρώτη γυμνασίου και είδα το Dirty Dancing για πρώτη φορά. Τότε που δεν καταλάβαινα γιατί της έβγαζε τη μπλούζα και είχε χρειαστεί να ρωτήσω τους άλλους, που αναγκάστηκαν να βρουν κάτι να μου απαντήσουν και μου είπαν "για να χορεύει πιο άνετα"...

Νομίζω ότι ο καλύτερος ρόλος του είναι ο Bohdi στο Point Break της Κάθριν Μπίγκελοου, μια ταινία που αν δεν έχετε δει, κάντε μου τη χάρη να τη δείτε κάποια στιγμή, έχει τα ελαττώματά της (κυρίως από πλευράς υποκριτικής, εξάλλου πρωταγωνιστεί ο Κιάνου Ριβς, οπότε αναμενόμενο), αλλά είναι απ' τις Β movies που αγαπώ πολύ.

Δεν ξέρω για σας, αλλά αν και αναμενόμενος, αφού βασανιζόταν τόσα χρόνια, εμένα με στεναχώρησε ο θάνατός του. Λίγη ακόμα παιδική ηλικία μου has been put in the corner for ever.

Ψιτ!

2009-06-20T11:34:00.000-07:00

Και ναι, υπάρχω ακόμα. Όσοι από σας πεθαίνατε από την αγωνία να διαβάσετε καινούργιο ποστ μου (ελάτε, παραδεχτείτε το, το ξέρω ότι είστε εκεί έξω) έχετε τώρα αυτή την υποψία ποστ να σας παρηγορεί.

Δεν μπορώ να γράψω τίποτα ιδιαιτέρως βαθυστόχαστο (σε αντίθεση με όλες τις άλλες φορές) γιατί ο εγκέφαλός μου έχει καεί απ' τη δουλειά, και δεν προβλέπεται να πέσει η θερμοκρασία any time soon.

Θα με ξαναδείτε όταν η δουλειά μπει σε μια σειρά (σύντομα, παρακαλώ) και μπορέσω να ξαναασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο.

Πάντως, για να μη λέω και ότι ήρθαν τα πάνω κάτω, εξακολουθώ να κάθομαι όλη μέρα μπροστά σε έναν υπολογιστή και να ψάχνω στο ίντερνετ. Μόνο που τώρα κάποιος με πληρώνει. And that's a good thing.

Η Ρωμιοσύνη

2009-06-11T03:19:00.000-07:00

Εχτές στο Ηρώδειο, συναυλία του Θεοδωράκη για τα εκατό χρόνια του Ρίτσου. Το θέατρο γεμάτο, οι θεατές σε καλή διάθεση, τραγουδάνε, κρατάνε το ρυθμό με παλαμάκια, συγκινούνται όταν ο Θεοδωράκης υποβασταζόμενος φτάνει από τον θώκο κοντά στη σκηνή (δεν άντεξε να κάνει όλο το δρόμο που χρειαζόταν για να ανέβει επάνω) και τραγουδάει μερικούς στίχους από το Όταν σφίγγουν το χέρι, σηκώνονται όρθιοι για να τον χειροκροτήσουν, είναι ευγενέστατοι όταν φεύγουν, ευχαριστούν και καληνυχτίζουν τους ταξιθέτες.

Και όταν φεύγουν, μιλάμε για τεσσεράμισι χιλιάδες κόσμο, αφήνουν πίσω τους ένα τοπίο σπαρμένο με άδεια μπουκαλάκια νερό, πεταμένα εισιτήρια, τσόφλια από φιστίκια (!), φλάιερ για μελλοντικές παραστάσεις, χαρτομάντιλα, ένα απέραντο σκουπιδαριό.

Τη Ρωμιοσύνη λοιπόν μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει θυμάται ότι σίγουρα θα υπάρχουν καθαρίστριες να μαζέψουν τη βρωμιά της, πετιέται αποξαρχής και σηκώνεται και φεύγει πολύ ευχαριστημένη από τον εαυτό της που είναι τόσο καλλιεργημένη.

Η Ρωμιοσύνη αισθάνεται πολύ περήφανη για το Ηρώδειό της και προφανώς έχει το δικαίωμα, ως Ρωμιοσύνη, να το καταντάει χωματερή, μιας και θα το καθαρίσουν οι αλλοδαπές (ως επί το πλείστον) καθαρίστριες, που όταν εμείς χτίζαμε Ηρώδεια αυτές μαζεύανε από κάτω βελανίδια, οπότε πρέπει να 'ναι κι ευχαριστημένες που τις αφήνουμε να μαζέψουν τώρα και τα σκουπίδια μας.

Στη φωτό το Ηρώδειο στα μέσα του 19ου αιώνα, από τη Βικιπαίδεια.

Προβληματίζομαι

2009-06-10T06:53:00.000-07:00

Που είναι Ιούνιος κι εγώ θέλω ήδη να κάνω όλη μέρα αυτό που κάνει η κοπελίτσα στη φωτογραφία είναι πρόβλημα, ε;

Που δεν έχω μπανιέρα στο σπίτι (ή τουλάχιστον μπανιέρα που να χωράει όποιον έχει περάσει τα 5) είναι πρόβλημα, ε;

Που πρέπει να σηκωθώ μέσα στη λάβρα να πάω στη μία από τις δύο καινούργιες μου δουλειές, η οποία διαδραματίζεται (sic) στο ύπαιθρο είναι πρόβλημα, ε;

Που μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι το 'χω παραρίξει στη σοβαρότητα εδώ μέσα είναι πρόβλημα, ε;

Ντάξει, έχω πολλά προβλήματα, το ξέρω, και το τελευταίο το λύνω με αυτό το εμβριθές ποστ, αλλά μήπως μπορεί κάποιος άλλος να μου λύσει το πιο επείγον άμεσα; Να με διακτινίσει στη δουλειά; Damn you, Scottie, beam me up επιτέλους!

Καιρός να φεύγουμε κι εμείς σιγά σιγά;

2009-06-08T03:11:00.000-07:00

Ελπίζω να είστε ευχαριστημένος, κύριε Λαζόπουλε. Κι εσείς, κύριε Πρετεντέρη (είμαι σίγουρη πως είστε). Ελπίζω να είναι όλοι οι κήρυκες της αποχής ικανοποιημένοι. Ελπίζω οι φίλοι μου που δεν πήγαν να ψηφίσουν γιατί πήγανε τριήμερο ή γιατί βαριόντουσαν να σηκωθούν από τον καναπέ ή γιατί νομίζουν πως είναι πολιτική στάση, να αισθάνονται καλά.

Εγώ, πάλι, δεν αισθάνομαι καθόλου καλά. Δεν καταλαβαίνω τίποτα πια. Ή μάλλον, καταλαβαίνω απολύτως, και γι' αυτό φοβάμαι. Και γι' αυτό θέλω να φύγω. Αλλά δεν ξέρω αν πρέπει. Κάτι μου λέει ότι δεν πρέπει. Κάτι μου λέει ότι πρέπει να μείνω να δω το ζόφο που έρχεται. Να το ζήσω κι αυτό και να το παλέψω στ' αλήθεια αυτή τη φορά κι όχι απ' την καρέκλα μπροστά στον υπολογιστή μου.

Για ένα όμως είμαι σίγουρη. Όταν το Σεπτέμβρη θα έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΛΑΟΣ, μην ακούσω κανέναν απ' αυτούς που δεν ψήφισαν να οδύρεται για την κατάντια της χώρας. Μην ακούσω διάφορους προοδευτικούς πολίτες που κολύμπαγαν στις ευρωεκλογές να θρηνούν για την πρώτη επίσημη ακροδεξιά κυβέρνηση της Ελλάδας από τη μεταπολίτευση και μετά. Μην ακούσω. Γιατί το 'χω ξαναπεί: η δημοκρατία συγχωρεί. Εγώ όμως όχι.

Αυτή η μέρα πέρασε χωρίς καμιάν απόχρωση
Τόσο διαφορετική από τις άλλες μέρες
(ίσως η απαρχή ομοίων ημερών)
έσβησεν έτσι ανάλαφρα όπως ήρθε
χωρίς να παιχνιδίσει ο ήλιος στα κλαδιά
Τράβηξε τις κουρτίνες της με διάκρισην η νύχτα.
....................................
έτσι έπεσε ένα φύλλο από το καλαντάρι
Δίχως τον παραμικρότερο ήχο
(Χάθηκε και δεν ψάξαμε να το βρούμε)
έμεινε το συρτάρι μας όπως το αφήσαμε.
Ίσως -λές- πως δεν ήτανε καν μία μέρα
Μόνο που σήμερα φωνάζουν αρνητικά οι αριθμοί
Το ρολόι γυρισμένο ένα ακόμη εικοσιτετράωρο
-Λές- πως περάσαμε ασυνείδητα τα μεσάνυχτα
έναν ολόισιο ασφαλτοστρωμένο δρόμο.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Paradise City

2009-06-02T03:03:00.000-07:00

Εχτές στο Σύνταγμα απ' το εκλογικό κέντρο που έχει στήσει η ΟΝΝΕΔ στην πλατεία ακούγεται το Paradise City των Guns 'n' Roses. Στη γωνία των ΜακΝτόναλντς το ΚΚΕ-(μλ) ή το (μλ)-ΚΚΕ, ένα απ' τα δύο πάντως, έχει στήσει τραπεζάκι και μοιράζει προκηρύξεις που γράφουν "Αποχή από τις ευρωκάλπες".

Βρίσκω τη σημειολογία πολύ καίρια. Μην πας να ψηφίσεις. Άσε τον Ομέρ Πριόνη να φτιάξει τη δικιά του παραδεισένια πόλη. Αφού έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει γκρίζα, αφού έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει με μια ψήφο, αφού αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα ήταν παράνομες, αφού είναι όλοι ίδιοι, ας εναποθέσουμε το μέλλον μας στον Μεγαλοδύναμο. Δοξασμένο το όνομά του.

Ναι, ξαναγράφω για την αποχή. Ναι, υπάρχουν χιλιάδες άλλα πράγματα που με απασχολούν κι άλλα τόσα που μου συμβαίνουν. Αλλά παρ' όλη την κλίση μου προς τη μυθοπλασία, ποτέ δεν κατάφερα να πιστέψω στο Θεό. Μόνο στους ανθρώπους.

Η τρομαχτική φωτό από δω.

Βρε ουστ!

2009-05-26T02:43:00.000-07:00

Κόσμος πάλεψε, κόσμος έφαγε τη ζωή του, κόσμος πέθανε για να μπορώ εγώ να ρίχνω αυτό το χαρτάκι μέσα στο ξύλινο κουτί, κι εγώ αυτό το δικαίωμα θα το δώσω πίσω επειδή βαριέμαι, επειδή δεν είμαι σίγουρη ποιον να ψηφίσω, επειδή έτσι θέλει ο Πρετεντέρης; Ε, όχι, κυρ-Γιάννη μου, δε θα σας κάνουμε τη χάρη!

Αν αναρωτιέστε ακόμα γιατί να πάτε να ψηφίσετε στις ευρωεκλογές (ελπίζω πως όχι), διαβάστε ένα εξαιρετικό κείμενο που έγραψε ο Έλικας εδώ.

Επίσης, και μόνο το γεγονός ότι η Αυριανή θέλει να πάω για μπάνιο είναι αρκετός λόγος για να πάω τρέχοντας να ψηφίσω (και το φοβερό πρωτοσέλιδο απ' τον Έλικα το τσίμπησα)!

Και, γαμώ το σύμπαν, αντί να πεθάνουν άλλοι κι άλλοι, πήγε και πέθανε ο Παπαγιαννάκης. Κατάλαβες; Πεθαίνει ο Παπαγιαννάκης και τα γνωστά όρνια και κοράκια ζουν και βασιλεύουν... Καλό ταξίδι, σύντροφε.

Ανεπαισθήτως

2009-05-11T01:56:00.000-07:00

Ώρα τώρα κοιτάζω τη λευκή σελίδα του word κι αναρωτιέμαι. Ποιος τους επιτρέπει να τα κάνουν όλα αυτά τα πράγματα; Στον Καραμανλή και στον Παπούλια, λέω, ποιος τους επιτρέπει να μου εκτρέπουν εμένα το πολίτευμά μου;

Την ξέρω την απάντηση και την ξέρετε κι εσείς. Εγώ. Εγώ του το επιτρέπω. Εμείς. Γιατί, πού είναι το κάλεσμα για το μεγάλο συλλαλητήριο που θα τους δείξει ότι καταλάβαμε τι έγινε εκείνο το βράδυ, αγαπημένη μου Αριστερά; Γιατί δεν είμαστε ήδη στο δρόμο; Πρέπει δηλαδή να πεθάνει κάποιος για να κουνηθούμε;

Ανεβάζω λοιπόν κι εγώ αυτό το ποστ και έχω κάνει το καθήκον μου απέναντι στη δημοκρατία. Κάτσε να παίξω κάνα παιχνιδάκι στο Facebook τώρα.

Προεδρεύω, προεδρεύεις, προεδρεύει...

2009-05-09T04:16:00.000-07:00

Συγνώμη, να κάνω μια ερώτηση; Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε τι χρησιμεύει; Ή μάλλον, ο Κάρολος Παπούλιας σε τι χρησιμεύει;

Όταν του είπε ο Καραμανλής "Λέω να κλείσω τη Βουλή νύχτα χωρίς να ειδοποιήσω κανέναν για να παραγραφούν όλα τα σκάνδαλα, σε μια χωρίς προηγούμενο κίνηση που θυμίζει λατινοαμερικάνικες δικτατορίες, και να χέσω και σας και τη δημοκρατία σας", του φάνηκε καλή ιδέα;

Και ποιος απ' τους δυο τους είναι πιο επικίνδυνος; Ο Πίνκυ ή ο Μπρέιν;

Κύριε Παπούλια, θερμά συγχαρητήρια. Και μη φοβάστε. Η θέση σας στην ιστορία είναι εξασφαλισμένη. Δε θα σας ξεχάσουμε ποτέ. Μα ποτέ.

Χούντα (η)

2009-05-09T03:54:00.000-07:00

πραξικόπημα (το) 1. η αιφνίδια και δυναμική πολιτική ενέργεια, που στοχεύει στην παράνομη ανατροπή κυβερνήσεως ή πολιτεύματος 2. (γενικότ.) κάθε αυθαίρετη κίνηση που έχει τη μορφή δόλιου αιφνιδιασμού με σκοπό την επιβολή των θέσεων κάποιου.

Από το λεξικό του Μπαμπινιώτη. Καληνύχτα και καλή τύχη...

My hovercraft is full of eels

2009-05-03T10:20:00.001-07:00

Το σκετσάκι που λέγαμε παρακάτω. Μην το δείτε ενώ τρώτε, πίνετε ή καπνίζετε. Κρίμα είναι να σας τρέχουμε στα επείγοντα.

Σοβαρά πράματα

2009-05-03T09:54:00.000-07:00

Τι να πω, ρε παιδιά, δεν ξέρω... Πόσο παράξενες μέρες...

Μέρες που κάνω πράγματα που δεν πίστευα ποτέ ότι θα κάνω (ποτέ μη λες ποτέ), μέρες που αναγκάζομαι να αναθεωρήσω τις δεδομένες μου σχέσεις (ή να αντιμετωπίσω επιτέλους πράγματα που έσπρωχνα κάτω απ' το χαλί για πολύ καιρό), που σέρνομαι μέσα στο σπίτι και στο Facebook σαν το τελευταίο τελειωμένο αντικοινωνικό στοιχείο, αλλά και που ανακαλύπτω πανέμορφες βόλτες στην Αθήνα (ευχαριστώ, Mafalda και σία), μέρες απίστευτης θλίψης και τρελού γέλιου ταυτόχρονα (παίξτε Trivial απαντώντας σε όλες τις ερωτήσεις "ο Χάρι Πότερ". Εγγυημένο αποτέλεσμα), που περιμένω οτιδήποτε καινούργιο -καλό καινούργιο, να ξηγιόμαστε- όπως οι άλλοι το Πάσχα.

Και μέσα σ' όλα αυτά που με τραβάνε απ' τα μαλλιά υποχρεώνοντάς με σε πολλά πράγματα να ενηλικιωθώ, παραμένω αμετακίνητη στη βαθιά, βαθύτατη πεποίθησή μου ότι ένα απ' τα πιο πολύτιμα πράγματα στη ζωή, αυτό που προτρέπω όλους να κρατήσουν με νύχια και με δόντια, είναι ακριβώς η άρνηση να μεγαλώσεις, η άσκηση στο να κοιτάς τα πάντα σαν να τα βλέπεις για πρώτη φορά, η χαρά του να σ' ενδιαφέρουν όλα (ή σχεδόν όλα), η απόλαυση του να απαντάς σε όλες τις ερωτήσεις του Trivial "ο Χάρι Πότερ", να νομίζεις ότι θα πάθεις έμφραγμα απ' το γέλιο με ένα σκετσάκι των Monty Python που δεν είχες ανακαλύψει και η ομορφιά του να ξέρεις πως, ακόμα κι αν τίποτα απ' όλα αυτά δεν είναι σημαντικό ή σοβαρό ή παραγωγικό ή ουσιώδες, εσύ αυτήν τη χαζομάρα σου δεν θα την παραδώσεις ποτέ.

Δε θα μεγαλώσουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη.

Twilight...with Cheeseburgers

2009-04-29T16:43:00.001-07:00

Δεν ξέρω αν έχει δει κανείς σας το Twilight, το τελευταίο γιγαντιαίο μπλοκμπάστερ για 12χρονα κοριτσάκια που μιλάει για τον αθεράπευτο έρωτα ενός βαμπίρ για μια θνητή κοπέλα και την (απέλπιδα;) προσπάθειά του να μην τη φάει, αλλά αυτό το βιντεάκι-παρωδία είναι απλώς ξεκαρδιστικό.

Μόνο που δεν ξέρω αν μετά θα θέλετε να δείτε την ταινία (δεν πειράζει!).

Mind you, δεν έχουν αλλάξει λέξη απ' το σενάριο. Απλώς αντικαταστήστε το τσίζμπεργκερ με μια χλωμή έφηβη.

Die, birdie, die

2009-04-28T13:02:00.000-07:00

Ο μοναδικός σκοπός αυτού του ποστ είναι να κατέβει το κωλόπουλο παρακάτω. Του χρόνου, στις 20 Απριλίου, θυμίστε μου να μην το ξανακοτσάρω το μαλακισμένο!

Στη φωτό εγώ και η ανικανότητά μου να γράψω οτιδήποτε. Σας αφήνω να μαντέψετε ποιος είναι ποιος.

Θα φτύσω στους τάφους σας

2009-04-21T07:06:00.000-07:00

Πέρσι το καλοκαίρι παντρεύτηκε ο ξάδελφός μου σ' ένα ξενοδοχείο στην Ανάβυσσο. Απ' αυτά που θυμίζουν ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του '70, με πορτοκαλί πλακάκια στους τοίχους, επένδυση ξύλου και γκρικ τραντίσιοναλ αρτ να σε κυνηγάει παντού.

Στο ίδιο ξενοδοχείο παραθέριζε ο Παττακός. Δεν τον αναγνώρισα εγώ αλλά η μάνα μου, φυσικά. Ο Παττακός. Ήρεμος, μέσα στις πρασινάδες, δίπλα στη θάλασσα, πίνει τον καφέ του, κάνει τους περιπάτους του, όλοι του φέρονται με ευγένεια και σεβασμό.

Κοντεύει τα εκατό. Εμ, βέβαια. Άλλα εκατό χρόνια θα ζήσει. Και γιατί όχι; Να τη χαιρόμαστε την Ελλάς μας, που μπουζουριάζει εικοσάχρονους χρήστες ναρκωτικών αλλά βγάζει τον Παττακό απ' τη φυλακή για να ρεμβάζει τα καλοκαίρια στην Ανάβυσσο και να θυμάται τα περασμένα μεγαλεία. Σωστά. Η δημοκρατία συγχωρεί. Μάλιστα. Πολύ χριστιανικό εκ μέρους της.

Εμένα όμως ας μου επιτρέψει.

The beauty pill

2009-04-13T16:49:00.000-07:00

Μόνο η ομορφιά με σώζει αυτές τις μέρες. Συννεφένια, αχνή, ροζ και γαλάζια, ήσυχη, παρηγορητική ομορφιά, όσο περισσότερη γίνεται. Wholy to be a fool while Spring is in the world...

Guerilla

2009-04-08T10:28:00.000-07:00

Επειδή δεν μπορώ να ανεβάσω το ποστ που θέλω πραγματικά να ανεβάσω γιατί είναι επικίνδυνο και θα πάρω φίλους στο λαιμό μου, και επειδή διατηρώ μια αμυδρή ελπίδα που τρεμοσβήνει ότι δε θα χρειαστεί τελικά να το ανεβάσω, γράφω σήμερα κάτι ασήμαντο για να επιβεβαιώσω στον εαυτό μου ότι υπάρχω πραγματικά, παρόλο που δεν με ξέρει κανείς, παρόλο που τη φωνή μου δεν την αφήνουν ν' ακουστεί, παρόλο που αποφάσισε κάποιος άλλος για μένα ότι δεν έχω το δικαίωμα να μιλάω. Σήμερα οι ανεμόμυλοι που κυνηγάω τόσα χρόνια φαντάζουν πιο μακρινοί απ' όσο συνήθως. Άλλα πού θα πάει. Κάποια στιγμή, εκεί που κανείς δε θα κοιτάζει προς το μέρος μου, πατώντας στις μύτες των ποδιών και αναπνέοντας ψιθυριστά, θα πλησιάσω αρκετά κοντά και θα τους αγγίξω.

Bienvenida la primavera!

2009-04-03T04:45:00.000-07:00

Καλώστηνε και το καλό που της θέλω να κρατήσει! Τα πουλάκια ανθίζουν, τα λουλουδάκια κελαηδάνε, χτες κάτω απ' το μπαλκόνι μου οι μπάτσοι της γειτονιάς μαζέψανε έναν λιπόθυμο άνθρωπο και τον πήρανε μαζί τους, δεν ξέρω γιατί, δυο άλλους μπάτσους τους πυροβολήσανε στην Κυψέλη, ο ένας χαροπαλεύει, το καινούργιο μας πάρκο είναι συνέχεια γεμάτο κόσμο και με κάνει κάθε φορά να χαμογελάω μόνη μου σα χαζή όταν περνάω από μπροστά του, βρήκα μισή δουλειά για κάνα μήνα, όλοι μου οι φίλοι χρωστάνε και τον αέρα που αναπνέουνε, η συγκάτοικος έχει πανικοβληθεί γιατί στο τέλος του μήνα δίνει συναυλία (φλάουτο), ζω σ' ένα αχούρι που καμιά απ' τις δυο μας δεν αποφασίζει να καθαρίσει, πηγαινοέρχομαι ανάμεσα στον πόλεμο στο Ιράκ (πρόβες στο θέατρο) και τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία (επιμέλεια βιβλίου), αναρωτιέμαι γιατί ο κόσμος ενθουσιάζεται με το προφανές στην τέχνη ("είμαστε όλοι τροφή για τα σκουλήκια", έλα ρε φίλε, δεν το 'ξερα!), κάθε φορά που περνάω μπροστά απ' τα ΜΑΤ στη Χ. Τρικούπη μου κόβονται τα πόδια απ' το φόβο, παρ' όλα αυτά δηλώνω ανερυθρίαστα ότι βρίσκω σέξι τους άντρες με στολή, διάβασα το ποστ της Στάσσας για το Ιράκ και μου 'ρθε να πεθάνω, έβαλα τα κλάματα με τις φωτογραφίες της Αμπα? από την Αμερική, αγοράζω συνέχεια κοσμήματα και βιβλία, αν και άνεργη, συζητάω με το Μπαλόνι για το φεμινισμό και μ' αρέσει που παθιάζεται, βλέπω Scrubs και γελάω πολύ, γουστάρω τον Ζακ Μπραφ, είδα και το Garden State, την ταινία του, που -αν και παλιά- δεν την είχα δει και μ' άρεσε πολύ, δεν μπορώ να βρω τίποτα να γράψω στο μπλογκ γι' αυτό γράφω βλακείες, περιμένω να δω αν θα πέσει η μαλάκω η κυβέρνηση μετά τη συνεδρίαση για την προανακριτική τη Δευτέρα (μακάρι), θα ήθελα να επισημάνω στους φίλους μου στο Facebook ότι δεν χρειάζεται να κάνουν publish όλα τα κουίζ που απαντάνε (ποιο στρουμφάκι θα ήσουν, τι ζώδιο είσαι στ' αλήθεια, ποιο λαδερό φαγητό είσαι, τι είδους χαρτί υγείας είσαι) γιατί η ηλιθιότητα είναι προσωπικό πράγμα και δεν τους χρωστάω τίποτα, και, τέλος, θέλω να ευχαριστήσω τον Φίλιππο Πλιάτσικα γιατί η αφίσσα της συναυλίας του, στην οποία του κάνει σαπόρτ η Σινέιντ Ο'Κόνορ (ναι, η Σινέιντ Ο' Κόνορ), μας χάρισε άπειρες ώρες γέλιου και σπαζοκεφαλιάς (βρε μπας και είναι τυπογραφικό; Όχι, τελικά δεν είναι). Ναι, τελικά η άνοιξη είναι η πιο ανήσυχη, η πιο παράξενη εποχή.

Χρόνια Πολλά

2009-03-27T06:33:00.000-07:00

Στο tvxs μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το μήνυμα του Βραζιλιάνου θεατρικού συγγραφέα Augusto Boal για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, που διαβάζεται σήμερα στα θέατρα σε όλο τον κόσμο.

Εδώ ένα απόσπασμα που μου άρεσε πολύ:

"Πριν από είκοσι χρόνια σκηνοθέτησα την Φαίδρα του Ρακίνα στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Το σκηνικό ήταν φτωχό: δέρματα αγελάδας στο πάτωμα, μπαμπού γύρω-γύρω. Πριν από κάθε παράσταση έλεγα στους ηθοποιούς μου: «Ο μύθος που δημιουργήσαμε μέρα με τη μέρα τέλειωσε. Όταν θα διασχίσετε εκείνα εκεί τα μπαμπού, κανένας από εσάς δεν θα έχει το δικαίωμα να πει ψέματα. Το θέατρο είναι η κρυμμένη αλήθεια».

Όταν κοιτάζουμε πέρα από τα προσχήματα, βλέπουμε καταπιεστές και καταπιεσμένους, σε όλες τις κοινωνίες, τις εθνότητες, τις κοινωνικές τάξεις και ομάδες· βλέπουμε ένα άδικο και σκληρό κόσμο. Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα άλλο κόσμο επειδή γνωρίζουμε ότι αυτό είναι εφικτό. Αλλά εξαρτάται από εμάς να κτίσουμε αυτόν τον άλλο κόσμο με τα χέρια μας παίζοντας στη σκηνή και στην προσωπική ζωή μας.

Δείτε την παράσταση που πρόκειται να ξεκινήσει και μόλις επιστρέψετε σπίτι σας, μαζί με τους φίλους σας παίξτε τα δικά σας έργα και κοιτάξτε αυτό που δεν μπορούσατε ποτέ να δείτε: αυτό που είναι προφανές. Το θέατρο δεν είναι απλώς ένα συμβάν, είναι τρόπος ζωής!

Είμαστε όλοι ηθοποιοί: το να είσαι πολίτης δεν σημαίνει ότι ζεις σε μια κοινωνία, σημαίνει ότι την αλλάζεις".

Αργία μήτηρ

2009-03-21T08:04:00.000-07:00

Το καινούργιο μου παιχνιδάκι είναι να κάνω label τις διαφημίσεις στο Facebook ως "offensive". Αδυνάτισμα, γυμναστική, τεστ IQ που με προκαλούν να δω αν είμαι το ίδιο έξυπνη με την Καλομοίρα, γκάτζετ για να εντοπίζω πού βρίσκονται οι φίλοι μου όταν με παίρνουν απ' το κινητό τους, γάμοι, βαφτίσια, γραφεία συνοικεσίων, όλα με προσβάλουν. Πρέπει να έχω τον πιο εύθικτο λογαριασμό στο Facebook.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης παίρνει συνέντευξη από τον Λούη των Βαμμένων Κόκκινων Μαλλιών στα Νέα. Ο απίθανος αυτός τύπος του μιλάει για τα νιάτα του και η συζήτηση φτάνει στον καιρό της Κατοχής, όταν ήταν στην ΕΠΟΝ και έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Σχόλιο του Σ. Θεοδωράκη: "Ωραία χρόνια...". Ερώτηση δική μου: Είσαι μαλάκας, άνθρωπέ μου;

Στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς της Ράντου στον ΑΝΤ1, που ήταν ένα απ' τα πιο σεξιστικά και μισογύνικα πράγματα που έχω δει τον τελευταίο καιρό (άραγε η Ράντου, που την εκτιμώ κιόλας, δεν το κατάλαβε όταν διάβασε το σενάριο;), εκεί που η ηρωίδα προσπαθεί να πείσει τον άντρα της να πάρουν νταντά για το μωρό ώστε να μπορέσει η ίδια να επιστρέψει στη δουλειά της, γυρνάει στο μωρό και του λέει: "Θες, παιδί μου, να είναι η μαμά συνέχεια πάνω απ' το κεφάλι σου; Να είναι υπερπροστατευτική; Να σε κάνει κι ομοφυλόφιλο;". Φαντάζομαι ότι αν η ατάκα ήταν "Να σε κάνει πούστη", δεν θα είχε τολμήσει κανείς να την ξεστομίσει. Α, ο πολιτικά ορθός λόγος, πώς ομορφαίνει τα πάντα! Α, πόσο λιγότερο πονάει όταν σε μαστιγώνουν με τριαντάφυλλα!

Randomness is a form of art

2009-03-16T08:23:00.000-07:00

Έκατσα να τακτοποιήσω τις βιβλιοθήκες μου και για πρώτη φορά στη ζωή μου σκέφτηκα να πετάξω βιβλία. Κάτι ξεχασμένα Άρλεκιν, μερικά Βίπερ Νόρα, κάτι άθλια αισθηματικά Bell, πέντε-έξι βιβλία συνολικά, μη φανταστείτε. Τα 'χω ακουμπήσει σε μια γωνιά και παριστάνω ακόμα ότι είμαι αποφασισμένη να τα πετάξω, αλλά κατά βάθος ξέρω ότι μου είναι αδύνατον. Μάλλον θα μείνουν σ' αυτή τη γωνιά για πάντα (ή μέχρι ν' αλλάξω σπίτι) να με κοιτάζουν προσβεβλημένα, και να 'χουν και δίκιο. Άκου να πετάξεις βιβλία. Ιερόσυλη.

Προχτές που έλεγα σε κάποιον ότι είμαι άνεργη και δεν έχω τι να κάνω όλη μέρα, μου λέει "γιατί δεν φτιάχνεις ένα μπλογκ;". Πετάγεται κάποιος απ' την παρέα και του λέει "Μα έχει ήδη ένα μπλογκ". "Αλήθεια;" λέει ο πρώτος. "Αλήθεια" λέω εγώ. "Όλοι σήμερα έχουν κι από ένα μπλογκ" συνεχίζει αυτός. Δικό σας.

Είμαι τώρα σχεδόν ένα μήνα στην Αθήνα. Κανά δυο μέρες αφού ήρθα, αγόρασα απ' το σουπερμάρκετ μια σακούλα μανταρίνια. Τα 'φερα σπίτι κι έκατσα να φάω ένα. Είχε γεύση σαπίλας. Προσπάθησα μ' ένα δεύτερο και μ' ένα τρίτο. Αδύνατον. Γεύση από σκουπίδια. Τα 'βαλα κι εγώ σ' ένα καλαθάκι και τα ακούμπησα στο τραπεζάκι του σαλονιού. Ακόμα εκεί είναι, άθικτα, δεν έχουν χαλάσει, δεν μυρίζουν άσχημα, δεν έχουν ούτε ένα σημαδάκι, είναι γυαλιστερά, πορτοκαλί-πορτοκαλί, απαστράπτοντα, η προσωποποίηση της τελειότητας. Φοβάμαι ότι κάποια νύχτα θα βγουν στα μουλωχτά από το καλαθάκι τους και θα με δαγκώσουν στην καρωτίδα. Killer tanjerines slay their owner in her sleep.

Ώρες τώρα ψάχνω να βρω τρόπο να τελειώσω αυτό το ποστ. Είναι αδύνατον. Σ' ένα hommage στο σουρεαλισμό, λοιπόν, θα το τελειώσω έτσι.

Ο κύκλος με την καλοσύνη των ξένων

2009-03-13T04:13:00.000-07:00

Σήμερα θα σας στείλω θέατρο.

Στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης η Κάτια Γέρου παίζει μια συρραφή από «επιτυχίες» του Κουν (φέτος κλείνουν 100 χρόνια από τη γέννησή του).

Η παράσταση λέγεται «Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές», ναι, είναι λίγο μελούρα ο τίτλος, αλλά αν αγαπάτε το θέατρο, τον Χατζιδάκι, τους μεγάλους συγγραφείς, τη Γέρου (δύσκολο να μην αγαπάει κανείς τη Γέρου), αν πού και πού ενδίδετε στη νοσταλγία για πράγματα που δεν ζήσατε, και σας χρειάζεται να ξεχάσετε για ένα βράδυ τον κυνισμό σας, this is the place for you.

Εγώ πήγα με όλες τις θεωρητικού περιεχομένου αμφιβολίες μου, διατηρώ τις αντιρρήσεις και τις ενστάσεις μου επί της σκηνοθεσίας, αλλά κατέληξα να κλαίω με μαύρο δάκρυ, όπως και το υπόλοιπο κοινό, και δεν ξέρω αν έχω αισθανθεί ξανά στο θέατρο τόση ευγνωμοσύνη, για τους συγγραφείς που μας χάρισαν αυτές τις λέξεις, κατ’αρχήν, και για τη συγκεκριμένη ηθοποιό που έχει αυτό το ταλέντο και αυτό το σκηνικό ήθος. Να, με πιάνουν πάλι τα μελοδραματικά μου, αλλά βγήκα από το Υπόγειο φοβερά συγκινημένη, γαλήνια, και έχοντας ξανά θυμηθεί γιατί το θέατρο είναι ό,τι κοντινότερο σε θρησκεία διαθέτω, εγώ η φύσει και θέσει άθεη.

Υ. Γ. Ντάξει, το ξέρω ότι υπερβάλλω (λίγο). Θράσο, ειδικά εσένα, νομίζω πως θα σου αρέσει πολύ.

Αρία φυλή

2009-03-06T06:43:00.000-08:00

Από τότε που γύρισα στην Αθήνα έχω δει όλη την τηλεόραση που δεν είχα δει εδώ και δύο χρόνια. Η ανεργία έχει πολύ βαριές παρενέργειες.

Τα πρωινάδικα-μεσημεριανάδικα-απογευματινάδικα τα κοιτάω με τον ήχο χαμηλωμένο (είπαμε να βλέπουμε τηλεόραση, όχι να καταλήξουμε στο τρελάδικο) και σκέφτομαι συνέχεια ότι όλοι αυτοί οι τύποι πληρώνονται, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, λεφτά που εσείς κι εγώ δεν θα δούμε ποτέ στη ζωή μας. Και δεν μιλάω μόνο για τους «σταρ», τον Αρναούτογλου, την Τατιάνα, την Άννα Μπορώ Δρούζα, μιλάω και για τους άλλους, τους πανελίστες, τους «δημοσιογράφους», τις γλάστρες, τους «κριτικούς κινηματογράφου», τις μαγείρισσες. Όλοι αυτοί παίρνουν λεφτά που εμείς πρέπει να δουλέψουμε δυο-τρεις μήνες (στην καλύτερη περίπτωση) για να βγάλουμε.

Και γιατί; Για να λένε μαλακίες. Για να κάνουν πράγματα που αν τα έκαναν σε άλλες χώρες θα έπαιρναν πόδι από την τηλεόραση so fast their head would spin.

Προχτές, στην εκπομπή του Σεργουλόπουλου και της Μπακοδήμου, δείχνουν φωτογραφίες των σταρ του Χόλιγουντ στις οποίες είναι πανέμορφες και φωτογραφίες τους στις οποίες είναι χάλια.

Δείχνουν την Τάιρα Μπανκς σε μια διαφήμιση, πανέμορφη, λαχταριστή. Μετά δείχνουν την Τάιρα Μπανκς σε φωτό από τα παρασκήνια κάποιας επίδειξης, άβαφτη, με μια παράξενη γκριμάτσα στο πρόσωπο. ΟΚ μέχρι εδώ, το κάνατε το φοβερά έξυπνο point που κανείς δεν έχει ποτέ ξανασκεφτεί, συγχαρητήρια.

Και μετά, και μετά, για ένα δευτερόλεπτο, πέφτει επάνω στη φωτό της Τάιρα με τη γκριμάτσα η φωτογραφία ενός πιθήκου! Και μένω με το στόμα ανοιχτό.

Τη μεγαλύτερη προσβολή που μπορεί να υποστεί ένας μαύρος άνθρωπος, αυτό που μόνο οι πιο σιχαμένοι, τελειωμένοι ρατσιστές, τα πιο αηδιαστικά ανθρωποειδή θα τολμούσαν να σκεφτούν (και σε άλλες χώρες δε θα τολμούσαν να το πουν σε πανεθνικό δίκτυο γιατί θα τους σερβίρανε μεταξύ άλλων μια αγωγή για προσβολή προσωπικότητας που θα ‘τανε όλη δικιά τους) μου το πετάει εμένα στη μούρη η Μπακοδήμου!

Και σίγουρα η Τάιρα δε θα το μάθει ποτέ, αλλά εγώ αναρωτιέμαι: Πόσοι μαύροι συμπολίτες μας έβλεπαν εκείνη τη στιγμή τηλεόραση; Πόσα παιδιά, μαύρα ή λευκά; Ποιος θα τους απαντήσει, ποιος θα μπορέσει να τους εξηγήσει τι ήταν αυτό που είδαν; Πώς θα αισθανόταν η κόρη της φίλης μου που είναι απ’ το Ζαΐρ βλέποντας μια μαύρη γυναίκα να παρομοιάζεται με μαϊμού;

Και γι’ αυτό το πράγμα η Μπακοδήμου και ο Σεργουλόπουλος παίρνουν λεφτά, επαναλαμβάνω, λεφτά που κανείς από μας δεν θα βγάλει πιθανότατα σε όλη του τη ζωή. Αλλά ίσως τους αδικώ. Φαντάζομαι πως δεν θα θεωρούν εαυτούς ρατσιστές, ούτε αρία φυλή. Φαντάζομαι πως θα πιστεύουν ακράδαντα ότι όλα τα ζώα -τηλεοπτικά και μη- είναι ίσα (απλώς μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα).

I don't know...

2009-03-05T13:39:00.000-08:00

Λέω να προσπαθήσω να επιστρέψω σιγά σιγά.

Flatline

2009-02-16T08:20:00.000-08:00

Δεν ξέρω τι μ' έχει πιάσει, αλλά έχω ξεκινήσει να γράψω πέντε ποστ και τα έχω παρατήσει στη μέση γιατί δε μου βγαίνουνε. Ούτε κι αυτό μου βγαίνει. Σε δυο μέρες θ' ανέβω στην Αθήνα. Ίσως τότε ανάμεσα στα πράγματα της πρώτης φάσης της μετακόμισης να βρω και τα λόγια που κάπου μου παράπεσαν αυτές τις μέρες. Μέχρι τότε, θα εξακολουθεί να ψηλώνει ο σωρός τα χνούδια μέσα στο κεφάλι μου. Όταν δε θα μπορώ να αναβάλω άλλο τη φασίνα θα σας φωνάξω να με βοηθήσετε, ναι;

Γιατήρθε πάλ(λι)ιναι, το καρναβάλ(λι)ιναι

2009-02-08T06:52:00.000-08:00

Το καρναβάλι πλησιάζει κι εγώ απομακρύνομαι ολοταχώς. Προχτές οδηγούσα (λέμε τώρα), ο δάσκαλος τραγουδούσε τη διαφήμιση των Τζάμπο («δεν ξέρει τι να βάλει η γριά στο καρναβάλι») κι ένα μίνι άρμα περνούσε στους δρόμους με καρναβαλική μουσική στη διαπασών. Τα στέκια των γκρουπ ανοίξανε και σας περιμένουνε και ο συναγωνισμός για την πιο κακόγουστη στολή είναι in full blossom. Τα περισσότερα γκρουπ έχουν ως θέμα τους το κλασικό «Τσόλια και νταβατζήδες». Κι αν δεν τα λένε έτσι, έτσι θα ‘πρεπε να τα λένε.

Μία φορά έχω «βγει» (όπως το λένε εδώ στην Πάτρα) στο καρναβάλι. Ήμουνα γύρω στα δεκαπέντε και είχα ντυθεί (wait for it) κορμοράνος.

Ναι, κορμοράνος. Ήταν το ’92; Το ’93; Πάντως οι εικόνες με τους κορμοράνους λουσμένους στο πετρέλαιο από τον Πόλεμο του Κόλπου ήταν πολύ πρόσφατες και το γκρουπ μας ανήκε σε μια οικολογική ομάδα. Η στολή αποτελείτο από ένα πόντσο που του κρέμονταν εκατοντάδες κουρελάκια χρώματος πρασινοπετρολμαυρολαδί, τα οποία παρίσταναν τα πούπουλα του έρμου του πουλιού. Did I mention ότι ήμουν στην εφηβεία;

Ήμουνα που ήμουνα μια έφηβη να μη σου τύχει, είμαι που είμαι η χαρά της ζωής (οι τακτικοί αναγνώστες το έχουν διαπιστώσει), το γκρουπ απαρτιζόταν από παιδάκια του δημοτικού και τους γονείς τους, το καρναβάλι της Πάτρας συνίσταται μέχρι και σήμερα στο να τρέχεις χαρούμενος στους δρόμους υπό τον ήχο του «Μπαμπολέιο» (μπαμπολέιο, μπαμπολέιο), δε θέλει και πολύ ο άνθρωπος να τη βαρέσει την υστερία.

Έκανα το καθήκον μου στη βραδυνή παρέλαση του Σαββάτου, πήρα δύο υπογλώσσια, και ορκίστηκα να μην το ξανακάνω. Υπόσχεση που κράτησα και θα κρατήσω για πάντα.

Πάμε τώρα όλοι μαζί:

«Χίλ(λι)ιοι λ(λι)ιλ(λι)ιπούτειοι καρναβαλ(λι)ιστές κατακλ(λι)ύζουν το λ(λι)ιμάν(νι)ι της πόλ(λι)ης»!

Το βρακί της Ερωφίλης

2009-02-03T15:08:00.000-08:00

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον ΑΣΕΠ. Στο προαύλιο, πριν την εξέταση, γυναικομάνι. Οι άντρες μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Έτσι ήταν στη σχολή, έτσι είναι και τώρα (το εξεταστικό κέντρο ήταν μόνο για θεατρολόγους). Φάτσες που κάτι μου θυμίζουν, παλιές συμφοιτήτριες, μισοψεύτικες αγκαλιές, κανείς δε θυμάται το όνομα κανενός άλλου, εγώ πρώτη απ’ όλους δε θυμάμαι όχι απλώς ονόματα, αλλά δυσκολεύομαι να θυμηθώ ακόμα και την ύπαρξη ανθρώπων που φαίνονται να χαίρονται πραγματικά που με βλέπουν. Ίσως φταίει που πάταγα πολύ σπάνια στη σχολή και απ’ το δεύτερο έτος και μετά καθόλου.

Κανείς δεν έχει διαβάσει, τουλάχιστον έτσι λένε, όλοι έχουν έρθει να δουν πώς θα είναι. Βρέχει όλη τη μέρα, το σχολείο είναι δίπλα σ’ ένα άλσος στο Θησείο, η υγρασία μου τρυπάει τα κόκαλα, η αίθουσα είναι ψυγείο, πώς κάνουν μάθημα εδώ μέσα τα παιδιά;

Έρχονται τα θέματα. Ερωτήσεις που οι επιστήμονες της θεατρολογίας αλλά και της φιλολογίας δεν έχουν απαντήσει ακόμα, ερωτήσεις όπου και οι τέσσερις απαντήσεις απ’ τις οποίες πρέπει να επιλέξουμε είναι λάθος, ερωτήσεις στις οποίες όσες φορές κι αν έχεις διαβάσει τα έργα αποκλείεται να θυμάσαι την απάντηση, ερωτήσεις για πράγματα που κανείς μας δεν έχει ξανακούσει ποτέ στη ζωή του, ερωτήσεις για Έλληνες συγγραφείς τόσο ελλάσονες που δεν θυμίζουν τίποτα σε κανέναν, ερωτήσεις για τον καρδινάλιο Ρισελιέ, για το τι χρώμα κάλτσες φορούσε η παραμάνα της Ερωφίλης (σχεδόν), ερωτήσεις για να έχουν όσο λιγότερους επιτυχόντες γίνεται. Και τρεις φορές περισσότερο να είχα διαβάσει, αποκλείεται να έδινα σημασία στα πράγματα που ρωτάνε, ώστε να τα θυμάμαι. Απαντάω ό,τι ξέρω, αφήνω ό,τι δεν έχω ξανακούσει ποτέ αναπάντητο, παίζω λόττο με τα υπόλοιπα που μου θυμίζουν κάτι αμυδρό.

Στην ερώτηση ανάπτυξης (συγκρίνετε τη Μήδεια με τη Νόρα του Ίψεν) γράφω ένα ωραιότατο Άρλεκιν, απ’ αυτά που μόνο εγώ ξέρω να γράφω. Μέχρι και το «χαστούκι της προδοσίας» χώνω μέσα. Όσο κι αν σπάω το κεφάλι μου, είναι αδύνατον να θυμηθώ πώς λένε τον άντρα της Νόρας (όπως και οποιονδήποτε άλλον στο έργο), γι’ αυτό και χρησιμοποιώ δεκαπέντε παραλλαγές της φράσης «ο σύζυγος της Νόρας». Μετά την τέταρτη σελίδα παπαρολογίας που θα ζήλευε και η Τζάκι Κόλινς, βαριέμαι και το κόβω.

Τη δεύτερη μέρα ήλιος και ζέστη, εγώ φυσικά φοράω γούνινες μπότες, δύο ζευγάρια κάλτσες, πουλόβερ, κασκόλ, παλτό και γάντια. Μέχρι να φτάσω στο σχολείο έχω βγάλει την κόρυζα. Στο προαύλιο συζητήσεις για τα χτεσινά. Διάφοροι που δεν απάντησαν καθόλου στην ερώτηση ανάπτυξης γιατί δεν ήξεραν ποια είναι η Νόρα (σκέφτομαι ότι είμαι πολύ τυχερή, θα μπορούσαν να είχαν βάλει θέμα για έργο που δεν ήξερα), διάφοροι που χώσανε μέσα στην απάντηση την Κασσάνδρα, θεωρώντας ότι εμφανίζεται στη Μήδεια. Οι περισσότεροι έχουν γράψει Άρλεκιν, όπως κι εγώ. Κάθε τέσσερις άνθρωποι έχουν κι από τέσσερις διαφορετικές απαντήσεις στις επίμαχες ερωτήσεις.

Έρχονται τα θέματα των παιδαγωγικών. Είναι σχετικά εύκολα. Για λόγους ισορροπίας, υποθέτω. Γράφω, γράφω, γράφω, μέχρι που με πονάει το χέρι μου. Ανησυχώ μήπως ο γραφικός μου χαρακτήρας είναι ακατάληπτος (έχω καιρό να τον δω). Στην ειδική διδακτική χώνω μέσα όλες τις επιστημονικές λέξεις που ξέρω. Το τραγελαφικό είναι ότι μ’ αρέσουν αυτά που γράφω, έχω πολλές ιδέες και στεναχωριέμαι που δε θα μου δοθεί η ευκαιρία να τις εφαρμόσω, επειδή η αναλογία είναι 1 στους 46 κι εγώ δεν ξέρω από τι ήταν φτιαγμένο το βρακί της Ερωφίλης.

Γαμημένο κράτος, μας φτύνεις στα μούτρα κι εμείς γυρνάμε και το άλλο μάγουλο. Γαμιόμαστε να μπούμε στο πανεπιστήμιο και μόλις βγαίνουμε μας πετάς τη ροχάλα του ΑΣΕΠ (και καλά εμείς, πρώτη φορά δώσαμε. Οι φιλόλογοι; Τι να πούνε οι φιλόλογοι, με τρία μαθήματα και την ιστορία της ανθρωπότητας από καταβολής κόσμου;) και μας λες «το χέζω το ελληνικό πανεπιστήμιο, ποιος καθόταν δεξιά απ’ τον Μεγαλέξαντρο το 352 στα Γαυγάμηλα ξέρεις; Δεν ξέρεις; Παρ’ τ' αρχίδια μου!».

Αυτό που με τρελαίνει περισσότερο απ’ όλα είναι που στα παιδαγωγικά που διάβαζα τόσον καιρό το μέγα ζήτημα ήτανε η μεταγνώση. Να μάθουμε στα παιδιά πώς να μαθαίνουν και ο εκπαιδευτικός δεν είναι πια ο παντογνώστης και να τους μάθουμε τρόπους να βρίσκουν τη γνώση ανά πάσα στιγμή και αρχίδια μάντολες. Το 2009, η καταλληλότητά μου για εκπαιδευτικός κρίνεται απ’ το αν θυμάμαι απ’ έξω πότε έξυσε το δεξί του ο Ρακίνας. Το ίντερνετ το ‘χετε ακούσει ποτέ, γαμώ την κοινωνία σας; Τις εγκυκλοπαίδειες, έστω; Δεινόσαυροι, ε δεινόσαυροι. Μαλάκες αγράμματοι, που βγάλατε την ύλη το καλοκαίρι και μας λέγατε να διαβάσουμε το Γλάρο και το Θείο Βάνια του ΙΨΕΝ! Σιχάματα, σας βαρέθηκε η ψυχή μου, κι εσάς και το γαμημένο το μπουρδέλο την Ψωροκώσταινά σας.

Με συγχωρείτε, παρασύρθηκα.

Τέλος πάντων, δεν ξέρω πώς έχω γράψει. Θα πρέπει να περιμένουμε να βγάλει ο ΑΣΕΠ τις απαντήσεις που αποφάσισε να δώσει σε ερωτήματα που απασχολούν ακόμα την επιστήμη. Ό,τι κι αν γίνει, εγώ είμαι μάλλον ευχαριστημένη από τις επιδόσεις μου σ’ αυτή την κωμωδία, αλλά δεν ξέρω αν θα έχω το κουράγιο να την επαναλάβω σε δυο χρόνια. Κρίμα, γιατί την ώρα που έγραφα διδακτική είχα στ’ αλήθεια πορωθεί με την ιδέα του σχολείου και των παιδιών και με τη μαγεία του να δείχνεις για πρώτη φορά κάτι που αγαπάς σε κάποιον άλλο. Αλλά φαντάζομαι ότι αυτό δεν είναι κριτήριο για να γίνεις δάσκαλος, ειδικά αν δε θυμάσαι every waking moment of every fucking day αν ο Λουδοβίκος ο 14ος γούσταρε να κάνει τον ηθοποιό στις παραστάσεις της αυλής ή αν, αντιθέτως, του καρδινάλιου Ρισελιέ δεν του άρεσε το θέατρο.

Πανικός κι ομίχλη

2009-01-29T00:23:00.000-08:00

Φεύγω για την Αθήνα. Κρίση άγχους. Παντελώς αδικαιολόγητη, καθώς δεν έχω διαβάσει αρκετά για ν' ανησυχώ αν θα περάσω ή όχι. Θα σας δω από βδομάδα. Εισπνοή. Εκπνοή.

Spinning

2009-01-26T15:25:00.000-08:00

Περνάω όλη μου την ημέρα στο ίντερνετ. Παρακολουθώ τους υποψήφιους του ΑΣΕΠ να βαράνε υστερία στα φόρουμ για το αν θα αναβληθεί ή όχι (ο γαμημένος) ο διαγωνισμός λόγω των αγροτών που έχουν κλείσει τους δρόμους. Μένω άφωνη με τις ανορθογραφίες των φιλολόγων στα εν λόγω φόρουμ. Διαβάζω τα μπλογκ των άλλων και γίνομαι πράσινη από τη ζήλεια. Πατάω ριφρές στο Facebook 30769367 φορές την ώρα. Παίζω ηλίθια παιχνίδια. Διαβάζω ειδήσεις (κακώς, πολύ κακώς). Πετάω πράγματα στα καλάθια μου σε διάφορες σελίδες αλλά δεν ψωνίζω (καλώς, πολύ καλώς) γιατί δεν έχω φράγκο. Καταστρώνω σχέδια για το πώς θα φτάσω στην Αθήνα για να δώσω. Προσπαθώ ν’ αποφασίσω αν θέλω να συγκατοικήσω (κι αν με παίρνει οικονομικά και ψυχολογικά να μην το κάνω). Ουρλιάζω βρισιές στον Κακλαμάνη. Μου λείπει το σπίτι μου. Μου λείπει το σπίτι μου όπως το έχω πλάσει ιδανικό μέσα στο μυαλό μου κι όχι όπως πραγματικά είναι. Καπνίζω σαν μανιακή. Βλέπω ταινίες. Παλιές και νέες. Κυρίως βλέπω σίριαλ και ριάλιτι (γιατί τέτοια είμαι). Διαβάζω για εκατοστή πεντηκοστή έβδομη φορά τα βιβλία του Τέρι Πράτσετ. Περιμένω. Κοιτάω το μπλογκ μου και δε μ’ αρέσει. Τις νύχτες φυσάει και φοβάμαι. Κάποια μέρα πρέπει να σας εξηγήσω πόσο φοβητσιάρα είμαι. Αναρωτιέμαι σε ποια χώρα να μεταναστεύσω. Θέλω ν’αρχίσω να πλέκω (!). Γουοτέβερ. Βαρέθηκα να τρώω δίαιτα και θέλω να φάω όλο το Βόσπορο. Αλλά. Κρατιέμαι. Δεν ξέρω αν θέλω ν’ αναβληθεί ή να μην αναβληθεί η μαλακία ο ΑΣΕΠ. Ξέρω ότι θέλω ν’ αποφασίσουνε επιτέλους.

Meta to infinity and beyond

2009-01-23T16:28:00.000-08:00

Στο Obamiconme μπορεί όποιος θέλει να ανεβάσει μια φωτογραφία και να φτιάξει τη δική του Ομπάμα-αφίσα. Αυτά μου άρεσαν πιο πολύ:

Τα πολιτικά

"Truthiness" είναι μια λέξη που έφτιαξε ο εικονιζόμενος Στίβεν Κολμπέρ (δείτε εδώ μια μοναδική επίδειξη πολιτικού θάρρους και κωμικής ιδιοφυίας ταυτόχρονα) για να περιγράψει την "αλήθεια" της κυβέρνησης Μπους, λέξη που περιλαμβάνεται πλέον στα λεξικά της αγγλικής.

Η Σάρα Πέιλιν. Διανοείστε την πιθανότητα να εκλεγόταν, να πάθαινε κάτι ο ΜακΚέιν, και να γινόταν Πρόεδρος;

Ο Δρ Κινγκ.

Και η ποπ κουλτούρα

Γαμάτο; Ο Μποπ Χόουπ!

Ντέρεκ Ζουλάντερ ρουλς!

Βλέπει κανείς The Office;

Η απόλυτη θεά Αρίθα με το απόλυτο καπέλο.

Project Runway.

Και το αγαπημένο μου inside joke για όσους βλέπουν House!

Time flies when you're having fun

2009-01-21T00:24:00.000-08:00

Πάρτε ένα φοντάν. Κερνάει το κατάστημα.

You are only young once, but you can be immature for a lifetime.
John P. Grier

The secret to eternal youth is arrested development.
Alice Roosevelt Longworth

Youth had been a habit of hers for so long that she could not part with it.
Rudyard Kipling

Everything I know I learned after I was thirty.
Georges Clemenceau

If you want to be happy, be.
Henry David Thorreau

We are always the same age inside.
Gertrude Stein

In a dream you are never eighty.
Anne Sexton

The first hundred years are the hardest.
Wilson Mizner

Please don't retouch my wrinkles. It took me so long to earn them.
Anna Magnani

In the midst of winter, I finally learned that there was in me an invincible summer.
Albert Camus

Birthdays are good for you. Statistics show that the people who have the most live the longest.
Reverend Larry Lorenzoni

For all the advances in medicine, there is still no cure
for the common birthday.
John Glenn

All my life, I always wanted to be somebody. Now I see that I should have been more specific.
Jane Wagner

Age is an issue of mind over matter. If you don't mind, it doesn't matter.
Mark Twain

Time flies like an arrow. Fruit flies like a banana.
Groucho Marx

I pitty the fool

2009-01-20T06:20:00.000-08:00

Μέχρι στιγμής στη ζωή μου έχουν υπάρξει δύο άντρες που αποφάσισαν από μόνοι τους ότι τους έχω ερωτευτεί.

Ο ένας ήταν φίλος, ο άλλος ήταν ένας γκόμενος που μου άρεσε. Ο ένας (ο γκόμενος) είχε το θράσος να μου το πει (στο πρώτο ραντεβού), ο άλλος είχε το θράσος να το πει σε έναν κοινό γνωστό.

Όταν ο πρώτος με ρώτησε "μα δεν είσαι ερωτευμένη μαζί μου εδώ και τέσσερα χρόνια;" (τόσα χρόνια τον ήξερα πριν επέλθει το μοιραίο), γέλασα πάρα πολύ και τον ρώτησα αν είναι με τα καλά του. Παρ' όλα αυτά δεν νομίζω πως τον έπεισα, αντιθέτως φοβάμαι ότι ακόμα το πιστεύει.

Όταν έμαθα ότι ο δεύτερος πίστευε πως είμαι ερωτευμένη μαζί του και πως ο ίδιος το εκμεταλλεύεται, ήθελα να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο, δεν του ξαναμίλησα και πήγα παρακάτω. Παρ' όλα αυτά δεν νομίζω πως τον έπεισα, αντιθέτως φοβάμαι ότι ακόμα το πιστεύει.

Και η ερώτησή μου είναι: Από πού μπορεί να πηγάζει αυτή η τερατώδης βεβαιότητα χωρίς κανένα στοιχείο;

Και απαντάω μόνη μου: Από την οικτρή ανάγκη να πιστέψεις ότι αξίζεις αρκετά ώστε κάποιος, κάπου, κάποτε να σ' ερωτευτεί.

Και φτάνω επιτέλους να πιστέψω πως είμαι αρκετά ερωτευμένη με τον εαυτό μου ώστε να μη χρειάζομαι να μ' ερωτευτεί κανένας. Αν συμβεί, θα είναι ένα υπέροχο δώρο. Αλλά ακριβώς επειδή είμαι αρκούντως ερωτευμένη με τον εαυτό μου (καλά, μην τρελαθούμε, δεν κόβω και τις φλέβες μου, ας πούμε ότι αισθάνομαι μια ελαφριά ζέστη), το μεγάλο μου πρόβλημα δεν είναι πότε θα μ' ερωτευτεί κανένας, αλλά πότε επιτέλους θα ερωτευτώ κάποιον εγώ.

Διάφορα ξεκάρφωτα, όπως πάντα

2009-01-12T09:16:00.000-08:00

1. Ο Γιάννης Χουβαρδάς απαντάει στο ερωτηματολόγιο του Προυστ στα Νέα. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα; Την εντιμότητα. Και σε μια γυναίκα; Τη θηλυκότητα. Ε; Εξκιούζ μι; Η θηλυκότητα είναι αρετή; Αντίστοιχη με την εντιμότητα; Η θηλυκότητα δεν είναι ιδιότητα αντίστοιχη με την αρρενωπότητα; Θύμωσα τόσο πολύ που δεν μπορώ να εκφραστώ. Οι γυναίκες λοιπόν δεν χρειάζεται να διαθέτουν τίποτε άλλο πέρα από τη θυληκότητα, την οποία ξαφνικά ανάγουμε σε αρετή; Θα σε καταγγείλω, μικρέ σοβινιστή.

2. Ο Κόλιν Φάρελ πήρε τη Χρυσή Σφαίρα για το In Bruges που σας έλεγα πριν από καιρό! Η Κέιτ Γουίνσλετ ξέχασε την ύπαρξη της Αντζελίνας Τζολίς την ώρα που έπαιρνε τη δεύτερη Χρυσή της Σφαίρα για το Revolutionary Road, το οποίο θέλω απεγνωσμένα να δω εδώ και καιρό και έχω ήδη αποφασίσει ότι θα μου αρέσει (I’m weird like that). Μνημονεύοντας τις συνηποψήφιές της, κόλλησε για λίγο κι αναρωτήθηκε «Who’s the other one?». Μετά θυμήθηκε. Γεια σου, ρε Κέιτ! Φωτιά θα πέσει να σε κάψει!

3. Ο αγαπημένος μου Τζον Στιούαρτ, παρουσιαστής και συν-σεναριογράφος του Daily Show, της καλύτερης κωμικής ψευτοειδησεογραφικής εκπομπής στην Αμερική, Εβραίος ο ίδιος (παρεμπιπτόντως), έχει τ’ αρχίδια να πει τα πράγματα με τ’ όνομά τους τόσο για την εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα όσο και για την αντιμετώπιση των Αμερικανών πολιτικών και των ΜΜΕ.

4. Το Lost ξεκινάει στις 21 Ιανουαρίου. Best birthday present ever! Αλλά αν υποψιαστώ ότι ο Σόγιερ θα τα φτιάξει με την Τζουλιέτ, θα ξεράσωωωωωωωωωωωωω!

5. Πέρα απ’ τα πιο σημαντικά, ένα πράγμα που μου έμεινε από τη μέρα των γεγονότων της Ασκληπιού ήταν η σιωπή των ΜΑΤατζήδων όταν ο κόσμος τους φώναζε «Δώσμου τα στοιχεία σου, πες μου τον αριθμό σου». Σε πια δημοκρατική χώρα του δυτικού κόσμου ο μπάτσος has the right to remain silent όταν οι πολίτες του ζητούν τα στοιχεία του; Ένα άλλο ήταν η απάντηση της κοπέλας που μίλησε στον Alpha στην ερώτηση τι έκαναν οι μπάτσοι όταν τους έδειχναν την κάρτα του δικηγορικού συλλόγου για να τους πείσουν ότι είναι δικηγόροι: «Μας έλεγαν ότι επειδή πήραμε μια κάρτα δε σημαίνει ότι γίναμε και δικηγόροι». Για να αναγνωριστεί η ύπαρξή σου πρέπει να γίνεις Κούγιας.

6. Ο Ανδρέας (πολύ) Μικρούτσικος ανέβαλε μεν την πρεμιέρα της εκπομπής του επειδή πέθανε η πρώην γυναίκα του Μαρία Δημητριάδη, αλλά βγήκε σε όλα τα μεσημεριανάδικα να πει τον (μεγαλούτσικο) πόνο του και άλλα ξεραστικά. Ελπίζω να υπάρχουν φαντάσματα.

7. Γιατί δεν ρίχνει κάποιος μια γιαούρτη (σε πήλινο) στον Πρετεντέρη; Θα γίνει αμέσως εθνικός ήρωας.

Siempreviva

2009-01-09T07:09:00.000-08:00

Απ’ το πρωί διαβάζω Τσέχοφ και προσπαθώ να μην κόψω τις φλέβες μου. Ως γνωστόν, ο Τσέχοφ τσαντιζότανε όταν ο κόσμος πάθαινε κατάθλιψη με τα έργα του, τα οποία ο ίδιος χαρακτήριζε κωμωδίες. Συγνώμη, Άντον, αλλά σήμερα δεν πιάνω το αστείο.

Άφησα στη μέση το Θείο Βάνια, το πιο αγαπημένο μου, γιατί κόντεψα να βάλω τα κλάματα. Για την ομορφιά, τη δυστυχία, τη γελοιότητα (μήπως αυτό εννοούσες όταν μιλούσες για κωμωδίες;), την ήσυχη απελπισία («The mass of men lead lives of quiet desperation», Henry David Thoreau) της ζωής.

Ο Τσέχοφ είναι μαζί με τον Μπέκετ (για τον οποίο έχω μια θεωρία ότι είναι ο Θεός, but we won’t go there today) τα δυο σημεία αναφοράς μου στο θέατρο. Το 1989, όταν ήμουνα 12 χρονών, είδα το Θείο Βάνια στην παράσταση του Βογιατζή. Ο Βογιατζής έπαιζε τον Βάνια, ο Σοφοκλής Πέππας τον Αστρόφ, η Όλια Λαζαρίδου την Ελένα, αλλά αυτή που θυμάμαι πιο έντονα είναι η Λυδία Κονιόρδου, που έπαιζε τη Σόνια. Θυμάμαι πώς έσκυψε το κεφάλι της όταν της έκανε νόημα η Λαζαρίδου ότι ο Αστρόφ δεν την αγαπάει. Όλος ο ρόλος ήταν σ’ αυτό το σκύψιμο. Θυμάμαι πώς ένιωθα ότι είχα ζήσει κάτι κατά κάποιον τρόπο πιο αληθινό από την ίδια τη ζωή. Θυμάμαι πώς ένιωθα όταν φύγαμε απ’ το θέατρο, κάπως σαν ν’ αναπνέω πιο βαθιά. Αυτό το νιώθω ακόμα μερικές φορές, όταν βλέπω κάτι που με συνταράζει. Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να μιλήσω μετά. Είμαι πιο ελαφριά, αναπνέω πιο βαθιά και δε θέλω να μιλάω.

Χρόνια αργότερα, είδα την ταινία του Λουί Μαλ «Ο Βάνια στο Μπρόντγουεϊ». Το ίδιο πάλι. Είναι γυρισμένη μέσα σ’ ένα θέατρο, φωτισμένη θερμά (όπως και η παράσταση του Βογιατζή, στη δική μου μνήμη τουλάχιστον) και κατασκότεινη. Ο πρωτότυπος τίτλος είναι Vanya on 42nd Street και είναι ένα απ’ τα καλύτερα πράγματα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.

Να λοιπόν. Ο Τσέχοφ είναι ένας απ’ τους λόγους που ασχολήθηκα με το θέατρο. Ένας άλλος λόγος είναι η Κονιόρδου στην Ηλέκτρα του Ευριπίδη, στη σκηνοθεσία του Τσιάνου στην Επίδαυρο, τώρα που το σκέφτομαι. Πάλι ήμουνα μικρή, αλλά δε θυμάμαι πόσο μικρή.

Και, στο πανεπιστήμιο πια, θυμάμαι την ώρα που γύρισα την τελευταία σελίδα του Περιμένοντας τον Γκοντό, και ήμουν σίγουρη ότι ήξερα πια κάτι πολύ σημαντικό, πολύ θεμελιώδες για τη ζωή και για τον εαυτό μου, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς και χωρίς αυτή η αοριστία να το μειώνει στο ελάχιστο. Θυμάμαι την αίσθηση ότι τα μάτια μου είναι πιο ανοιχτά.

Και μιας και πιάσαμε τις αναμνήσεις και το θέατρο, θυμάμαι την πρώτη φορά που βρέθηκα μόνη μου σ’ ένα άδειο θέατρο. Θυμάμαι πως ήξερα, ήξερα πολύ και βαθιά, ότι είμαι ζωντανή και ότι είμαι σπίτι.

Μετά από χρόνια, η πραγματική πραγματικότητα μου θύμισε ότι έπρεπε και να τρώω και να πληρώνω νοίκι, οπότε δεν δουλεύω πια στο θέατρο όπως θα ήθελα. Αλλά πάντα εκεί τριγυρίζω.

Η πιο όμορφη θάλασσα

2009-01-07T04:37:00.001-08:00

Στο τραγούδι μια σπάνια συναστρία. Μαρία Δημητριάδη, Ναζίμ Χικμέτ, Γιάννης Ρίτσος, Θάνος Μικρούτσικος.

Η Μαρία Δημητριάδη, αγαπημένη μου τραγουδίστρια, πέθανε σήμερα το πρωί στα 58 της χρόνια. Αντίο, λοιπόν.

Αγγελικό και μαύρο φως

2009-01-05T10:25:00.000-08:00

O λογαριασμός για να βοηθήσουμε την Κωνσταντίνα Κούνεβα.
5012 019021 277
Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA KUΝEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

Ο γνωστός κουκουλοφόρος Κομαντάντε Μάρκος μας μιλάει (ναι, σε μας!) και μάλιστα στα ελληνικά: «Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς, οι πιο μικροί, από αυτή τη γωνιά του κόσμου, σε χαιρετάμε. Δέξου το σεβασμό μας και το θαυμασμό μας γι’ αυτό που σκέφτεσαι και κάνεις. Από μακριά μαθαίνουμε από εσένα. Ευχαριστούμε». Και συνεχίζει στα ισπανικά: «Ελπίζω να μην είπα καμιά μαλακία!» (για τα ελληνικά του). Δεν υπάρχουν λόγια.

Κι άλλο παιδί. 21 χρονών. Όχι νεκρό αυτή τη φορά, αλλά σχεδόν. Ποιος οπλίζει το χέρι του παρακράτους; Ή μάλλον, ποιος τόσα χρόνια αρνείται να το αφοπλίσει; Ευτυχισμένο το σωτήριον έτος 1966; Τρόμος και αθλιότητα.

Οι συνήθεις ύποπτοι. Εκτός από την απόλυτη φρίκη του να ζεις στην Παλαιστίνη (πόσοι έχουν μείνει πια να σκοτωθούν σ’ αυτή την κόλαση;), υπάρχει και η φρίκη του να ζεις στο Ισραήλ και να ‘σαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

(Τάσος Λειβαδίτης)

Και για το τέλος... Η ζωή συνεχίζεται. Δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία. Ευτυχώς.

«Τρία μικρά παιδιά από τη Γερμανία φαίνεται πως ζήλεψαν τη δόξα του παιδικού ήρωα Τομ Σόγιερ.

Κουρασμένα από το μακρύ, βαρύ χειμώνα, τα τρία παιδιά, δύο κορίτσια και ένα αγόρι ηλικίας μόλις 7, 6 και 5 ετών, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους και να ζήσουν στην... Αφρική, όμως το όνειρό τους δεν έγινε πραγματικότητα αφού κατάφεραν να φτάσουν μόνο μέχρι το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης τους.

Το αγόρι και το μεγαλύτερο κορίτσι σκόπευαν μάλιστα να... παντρευτούν στην Αφρική. Πήραν μαζί τους τη μικρότερη αδελφή του κοριτσιού για να παραστεί ως... μάρτυρας στο γάμο τους. Νωρίς το πρωί της Πρωτοχρονιάς έφυγαν από το σπίτι τους στο Ανόβερο, όπου ζούσαν όλοι μαζί, με τον πατέρα του αγοριού και τη μητέρα των κοριτσιών, την ώρα που οι δύο ενήλικοι κοιμόντουσαν.

"Τα παιδιά ήθελαν να κάνουν κάτι πραγματικά ιδιαίτερο για την Πρωτοχρονιά. Τα είχαν σχεδιάσει όλα. Είχαν μαζί τους τρεις βαλίτσες γεμάτες με τρόφιμα, μαγιό, γυαλιά ηλίου, ακόμη και ένα φουσκωτό στρώμα", είπε ο εκπρόσωπος της τοπικής αστυνομίας Χόλγκερ Γιούρεσκο.

Τα παιδιά πήραν το τραμ και έφτασαν μέχρι τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό. Την ώρα όμως που θα επιβιβάζονταν στο τρένο για να πάνε στο αεροδρόμιο, τους σταμάτησαν οι αστυνομικοί.

"Είπαν ότι ήθελαν να πάνε στην Αφρική επειδή εκεί είναι ωραία και ζεστά", πρόσθεσε ο Γιούρεσκο. Το αγόρι είχε παλιότερα επισκεφθεί την Ιταλία και έπεισε το κορίτσι ότι στην Αφρική θα κάνει ακόμη περισσότερη ζέστη.

Οι αστυνομικοί διαβεβαίωσαν τα παιδιά ότι δεν θα μπορούσαν να πάνε στην Αφρική χωρίς χρήματα και εισιτήρια. Έτσι, αντί για ταξίδι με το αεροπλάνο τα πήγαν μια βόλτα με το περιπολικό μέχρι το αστυνομικό τμήμα προτού τα παραδώσουν στους γονείς τους».

Η είδηση από τον ΣΚΑΪ.

Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους!

2008-12-31T06:07:00.000-08:00

Κόντρα στη θλίψη που με κυκλώνει από παντού, κόντρα στην ανήμπορη οργή που με καίει, κόντρα στον εαυτό μου που είναι η κόλαση και κόντρα στους άλλους που είναι η πιο βαθιά κόλαση, κόντρα στη βία, εγχώρια και αλλοδαπή, κόντρα στους φασίστες, κρυφούς και φανερούς, κόντρα στον κριτικό μέσα μου που με δουλεύει γιατί γίνομαι γλυκανάλατη, κόντρα σ' αυτόν τον κόσμο που δε θ' αλλάξει ποτέ

αποφασίζω να επιμείνω

για τη χαρά των μικρών πραγμάτων

για τη σατανική αθωότητα των παιδιών

για το χιόνι

για την αγάπη

για τους παλιούς φίλους

για τη γαλήνη της μοναξιάς

για τους άγνωστους φίλους που ποτέ δε θα 'χεις δει το πρόσωπό τους

για την άγρια ομορφιά της φωτιάς που καίει αυτά που αξίζει να καούν

για τα ταξίδια

για τα γατιά

για την πίστη στους ανθρώπους παρ' όλες τις περί του αντιθέτου ενδείξεις

για όλα αυτά και για χιλιάδες άλλα ανείπωτα

καλή χρονιά κι ευτυχισμένο το νέον έτος!

Παύση

2008-12-28T13:39:00.000-08:00

Ευχαριστούμε για όλα.

Happy days indeed

2008-12-25T02:04:00.000-08:00

Όχι, δε ζω σ' αυτή τη χώρα. Ας με ξυπνήσει κάποιος απ' τον εφιάλτη.

Εκλιπαρώ τη συγνώμη σας

2008-12-22T17:01:00.000-08:00

Το είπε η Αλέκα! Το είπε η απόλυτη θεά! Το είπε! «Στην αληθινή κοινωνική εξέγερση, δε θα σπάσει ούτε τζάμι». Τ’ ακούτε, κωλόπαιδα; Ούτε τζάμι!

Στην αληθινή κοινωνική εξέγερση (θα μας πει το ΚΚΕ πότε θα είναι, μην ανησυχείτε) θα πάρουμε τα σκαμνάκια μας, αυτά που κουβαλάνε οι γριές στην εκκλησία για να μη στέκονται όρθιες, και θα πάμε να καθήσουμε ήσυχα έξω από τη Βουλή. Βραδυνό ένδυμα προαιρετικό.

Ο Περισσός θα έχει φέρει τα σαμοβάρια με το τσάι, θα σερβιριστούμε όλοι ίσες μερίδες, και θα σηκώνουμε το χέρι για να πάρουμε το λόγο. Όποιανού είναι η σειρά του να μιλήσει, θα επιτρέπεται να φωνάξει χαμηλοφώνως συνθήματα όπως «Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος, αν δεν σας πειράζει» και «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, παρακαλώ». Επίσης επιτρέπεται το «Εκλιπαρώ τη συγνώμη σας, πιστεύω πως ίσως θα έπρεπε να γίνει αναδιανομή του πλούτου».

Όταν θα βγει να μιλήσει η συντρόφισσα μητερούλα, θα υπάρχει floor manager με κάρτες που θα γράφουν «χειροκροτήστε». Θα χειροκροτήσουμε. Όταν τελειώσει η συντρόφισσα μητερούλα, θα σταθούμε στην ουρά για να επιστρέψουμε τα φλυτζάνια (είναι και λιμόζ οι πορσελάνες) και θα αποχωρήσουμε ειρηνικά. Θα επιστρέψουμε με τάξη στα σπίτια μας και θα περιμένουμε να ανατραπεί ο καπιταλισμός από τη ντροπή και την αμηχανία του.

Ο καπιταλισμός δεν θα μπορέσει να αντέξει τα βλοσυρά μας βλέμματα -που θα αναμεταδίδει ο Πρετεντέρης ζωντανά, ικανοποιημένος που έγινε επιτέλους μια καθωσπρέπει κοινωνική εξέγερση που δεν κρεμάει πανιά στους ξένους Παρθενώνες- και θα παραδώσει την εξουσία στην Αλέκα. Στην τελετή παράδοσης, οι ηγέτες του καπιταλισμού θα εμφανιστούν μετανοιωμένοι για το κακό που έκαναν, θα παραδεχτούν ότι δεν είχαν καταλάβει το λάθος τους μέχρι που τους κοιτάξαμε έντονα στα μάτια, και θα εξάρουν τη χάρη με την οποία we sipped το τσάι μας, χωρίς να διανοηθούμε καν να το ρουφήξουμε απ’ το πιατάκι επειδή έκαιγε. «Μπροστά σε τόση αυταπάρνηση, τόση αυτοθυσία, δεν μπορούσαμε παρά να υποχωρήσουμε» θα πουν στην Αλέκα. Εκείνη θα απαντήσει «Ευχαριστώ πολύ, το εκτιμώ».

Η συντρόφισσα μητερούλα δεν μιλάει στον αέρα. Τα λόγια της βασίζονται σε ιστορικά παραδείγματα. Όλοι εσείς που αυταπατάστε ότι είστε μέρος της κοινωνίας , οπότε η εξέγερσή σας είναι ντε φάκτο κοινωνική, μην κάνετε ότι δεν θυμόσαστε: Το 1789 άνοιξε καμιά μύτη; Το 1917 έσπασε κανά τζάμι; Προς Θεού (βοήθειά μας), δεν συγκρίνω αυτό που ζούμε με τη Γαλλική και την Οκτωβριανή Επανάσταση, λέω απλώς ότι πρέπει να πάρουμε παράδειγμα από αυτές, που, όπως και να το κάνουμε, φαντάζομαι ότι ακόμα κι η συντρόφισσα μητερούλα θα παραδέχεται ότι ήταν αληθινές κοινωνικές εξεγέρσεις.

Να πούμε λόγια άγρια, παράξενα κι ατόφια

2008-12-22T11:07:00.001-08:00

Είναι όλα εδώ:

Η οθόνη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος
εικόνες ξεχύνονται με μιας,
πού πας παλικάρι, ωραίο σα μύθος
κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς

Και όλες οι αντένες μιας γης χτυπημένης,
μεγάφωνα κι ασύρματοι από παντού,
γλυκά σε νανουρίζουν κι εσύ ανεβαίνεις
ψηλά στους βασιλιάδες τ' ουρανού

Πού πας παλικάρι, πομπές ξεκινούνε
κι οι σκλάβες σου ουρλιάζουν στο βωμό,
ουρλιάζουν τα πλήθη, καμπάνες ηχούνε
κι ο ύμνος σου τραντάζει τον ναό

Ποιος στ' αλήθεια είμαι 'γω και πού πάω,
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό,
οι προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ

Merry Christmas from Athens, y' all!

2008-12-19T01:52:00.000-08:00

Αυτά κάτω και γύρω απ' το δέντρο είναι δωράκια;

Τα στρουμφάκια κάνουν Χριστούγεννα; Αφού νόμιζα ότι είναι κουμούνια!

Τα στρογγυλά πάνω στο δέντρο είναι ντόνατς;

Αυτό είναι πρόταση για την καλοκαιρινή πυροπροστασία; Λίγο αργά δεν σας ήρθε η ιδέα;

Το ιβέντ είναι στο πλαίσιο του εορτασμού που μέσα στη θλίψη μας είχε πει ο δήμαρχος ότι δε θα γίνει φέτος λόγω πένθους;

Μπάι δε γουέι, το εφέ με το μηχάνημα καπνού είναι πολύ πετυχημένο!

Τα παιδιά τα ψεκάζετε με Κρίσμας Σπίριτ;

Και το κυριότερο: Πόσα αντίγραφα αυτού του κωλόδεντρου έχει ο Κακλαμάνης;

Εν εξάλλω

2008-12-16T08:41:00.000-08:00

Η κατάληψη στην ΕΡΤ και η διακοπή του δελτίου ειδήσεων της ΝΕΤ για λιγότερο από ένα λεπτό, από παιδιά με ακάλυπτα πρόσωπα, που σήκωσαν το εκπληκτικό πανό «Σταματήστε να κοιτάτε - Βγείτε όλοι στους δρόμους» δεν είναι, όπως μπορεί να νομίζετε διάφοροι-διάφοροι, μια εξαιρετική, καίρια, θαρραλέα, ειρηνική μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας που χτυπάει (χωρίς ν’ ανοίγει μύτη) ακριβώς εκεί που πρέπει, αλλά, σύμφωνα με τον ανταγωνιστικούλη και τον Αντώναρο, «οργανωμένη ενέργεια, πέρα από οποιαδήποτε κοινωνική ανοχή και διάσταση διαμαρτυρίας» και «ενέργεια που αποδεικνύει την περιφρόνηση που έχουν αυτά τα στοιχεία για τους κανόνες βάσει των οποίων λειτουργεί η Δημοκρατία μας», αντίστοιχα.

Κατ’ αρχάς, ας αποφασίσει ο ανταγωνιστικούλης: ήταν οργανωμένη ή δεν ήταν; Γιατί λίγο παραπάνω στις δηλώσεις του μας είπε ότι οι καταληψίες «είχαν από νωρίς αρχίσει να έρχονται στο Ραδιομέγαρο σε μικρές ομάδες και όχι οργανωμένα». Κατά δεύτερον, ας μου εξηγήσει κάποιος από πότε η φράση «οργανωμένη ενέργεια» είναι απαξιωτική. Δηλαδή, πώς ακριβώς θα μπορούσε να μην ήταν οργανωμένη; Όταν δίνεις ραντεβού για καφέ, δεν είναι οργανωμένη ενέργεια; Όταν βγαίνει και κάνει δηλώσεις ο μαλάκας ο ανταγωνιστικούλης, δεν είναι οργανωμένη ενέργεια; Μπορείς να πεις «Παιδιά, να μαζευτούμε να πάμε να μπουκάρουμε στο δελτίο της ΝΕΤ, αλλά όχι οργανωμένα»; Μιλάμε την ίδια γλώσσα; Ανήκουμε στο ίδιο είδος; Παράλογο; Δεν απαντάει, που λέει και το Μπαλόνι.

Κατά τρίτον, αυτή η οργανωμένη-ανοργάνωτη ενέργεια βρίσκεται «πέρα από οποιαδήποτε κοινωνική ανοχή», μας είπε. Είναι δηλαδή έγκλημα καθοσιώσεως, βλασφημία, ιεροσυλία, που τόλμησαν και βεβήλωσαν έτσι αναίσχυντα το σεπτό μέγαρο της κρατικής τηλεόρασης, που του σκάμε τα 50ευρα στους λογαριασμούς της ΔΕΗ για να μας δείχνει την Άννα Μπορώ Δρούζα να θεραπεύει τον καρκίνο με το λιόζουμο. Είναι δηλαδή πέρα από οποιαδήποτε κοινωνική ανοχή (γιατί προφανώς υπάρχουνε πολλές κοινωνικές ανοχές, αχ, με πονάνε τα ελληνικά μου) να διαμαρτυρόμαστε σ’ ένα χώρο που ανήκει σε όλο τον ελληνικό λαό, ο οποίος κάνει το σκατό του παξιμάδι για να πληρώνει το μισθό του ανταγωνιστικούλη. Εγώ πάλι νομίζω ότι είναι πέρα από τη μία και συγκεκριμένη κοινωνική ανοχή η αλαζονεία και το θράσος αυτών των λουστραρισμένων δημοσίων υπαλληλίσκων που τους ταΐζουμε τόσα χρόνια για να γυρνάνε με κάθε ευκαιρία και να μας φτύνουνε στα μούτρα ελαφρά τη καρδία!

Και μιλώντας για φτύσιμο στα μούτρα, να πει κάποιος στον Αντώναρο, και όλο του το γαμημένο συνάφι, ότι δεν περιφρονούν «αυτά τα στοιχεία», δηλαδή εμείς, τη δημοκρατία, μπουκάρωντας στο κωλομάγαζο του ανταγωνιστικούλη, αλλά απόλυτη, συστηματική, ανερυθρίαστη και επικίνδυνη περιφρόνηση για τη δημοκρατία μας και τους θεσμούς της είναι το πρώτο και το βασικότερο πράγμα που έχει επιδείξει η Νέα Δημοκρατία από τη μαύρη εκείνη ώρα που ανέβηκε στην εξουσία το 2004.

Να τους πει κάποιος ότι το ξέρουμε πως την έχουνε γραμμένη στ’ αρχίδια τους τη δημοκρατία μας και όλους εμάς απ’ την αρχή, από τότε που ο Καραμανλής δεν εμφανιζόταν ποτέ στη Βουλή στην Ώρα του Πρωθυπουργού, απ’ όταν έσκαγαν τα σκάνδαλα των υποκλοπών, των ομολόγων, του Ζαχόπουλου, του Βατοπεδίου, και έσβηναν το ένα μετά το άλλο χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί, απ’ όταν άφηναν τη χώρα να γίνει παρανάλωμα, απ’ όταν ανακοίνωναν εκλογές μέσα στις φλόγες στις 16 Αυγούστου για ένα μήνα μετά, και ότι δεν είμαστε εμείς εκείνοι που επιστρατεύουμε θεωρίες συνομωσίας κάθε τρεις και λίγο, δεν είμαστε εμείς εκείνοι που διατάζουμε τους μπάτσους μας να κάθονται να κοιτάνε την Αθήνα να καίγεται, δεν είμαστε εμείς εκείνοι που βγάζουμε στους δρόμους τα ΜΑΤ αγκαλιά με τη Χρυσή Αυγή και τους κουκουλοφόρους ασφαλίτες, δεν είμαστε εμείς που δεν κάναμε αποδεκτές τις παραιτήσεις των υπουργών μετά τη δολοφονία, δεν ήμασταν εμείς στα μπουζούκια και στα γήπεδα τη νύχτα και την επόμενη μέρα του φόνου, δεν ψεκάζουμε εμείς με καρκινογόνα χημικά τα παιδιά στα μούτρα, δεν είμαστε εμείς που σπάμε στο ξύλο 15χρονα που προσφέρουν λουλούδια στους μπάτσους στις διαδηλώσεις, δεν δέρνουμε εμείς τους μουσικούς που διαμαρτύρονται στα Προπύλαια, δεν σπάμε εμείς καθιστικές διαμαρτυρίες μαθητών, δεν συλλαμβάνουμε εμείς 13χρονα, δεν τα προφυλακίζουμε εμείς ούτε τους απαγγέλλουμε εμείς κατηγορίες με τον αντιτρομοκρατικό νόμο.

Και, βέβαια, δεν είπαμε εμείς στους μπάτσους ότι αυτοί είναι το κράτος, δεν ρίξαμε εμείς στα μαλακά τους κατηγορούμενους της ζαρντινιέρας, δεν δικάζουμε εμείς τον Αυγουστίνο Δημητρίου για αντίσταση κατά της αρχής, δεν φυλακίζουμε εμείς παιδιά με πράσινα παπούτσια και δεν ήταν το δικό μας χέρι που σήκωσε το όπλο ώστε να μπορέσει ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος να επιδείξει για άλλη μια φορά την αποκλίνουσα συμπεριφορά του και να βάλει την καρδιά του μπροστά στη σφαίρα μας.

Finally, it all makes sense...

2008-12-15T11:35:00.000-08:00

"Είχαμε εγκαίρως κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου στους υπαιτίους αυτής της πρωτοφανούς τραγικής κατάστασης που βιώνει η Ορθόδοξη χώρα μας. Τους είχαμε ενημερώσει χωρίς καν να λογαριάσουμε τον κίνδυνο να λογισθούμε γραφικοί, κάτι που εξυπηρετεί κυρίως τους ανόητους σκεπτόμενους με γνώμονα τη εγωιστική λογική.

Ευθαρσώς τους προειδοποιούσαμε με επιστολή που έστειλε στις 3 Δεκεμβρίου ο διευθυντής της εφημερίδας μας προς την διεύθυνση του τηλεοπτικού σταθμού MEGA CHANNEL να αποτρέψουν την προβολή της βλάσφημης για τον τριαδικό Θεό ταινίας «Κώδικας Ντα Βίτσι» γιατί θα καταστούν υπαίτιοι της πύλης που θα ανοίξουν στις δαιμονικές δυνάμεις.

Πιθανόν τότε να μας ειρωνεύτηκαν και να μας αγνόησαν, όπως άλλωστε θα έκαναν σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι που ανόητα πιστεύουν πως ο Θεός είναι μακράν του κόσμου και δεν παρεμβαίνει... Οι άγγελοι και οι ασώματες δυνάμεις μετά του Παρακλήτου δεν άντεξαν την μεγάλη ύβρη που εξαπέλυσαν από το τηλεοπτικό σταθμό MEGA οι κύκλοι της ανομίας με την προβολή της βλάσφημης ταινίας «Κώδικας Ντα Βίτσι» και δυστυχώς δεν απέτρεψαν ούτε η κυβέρνηση ούτε ο Αρχιεπίσκοπος, ούτε καν υπήρξε αντίδραση από κάποιον άλλον Επίσκοπο.

Μοναδική εξαίρεση μόνο ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ που εξέδωσε σκληρή ανακοίνωση κατά των ιδιοκτητών του τηλεοπτικού σταθμού. Έφυγαν οι Ασώματες Δυνάμεις και η προστασία τους εκ της Ελλάδος αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στα δαιμόνια για να καταστρέφουν, να δολοφονούν, να λεηλατούν... Απαθείς όλοι μας. Εγκλωβισμένοι στα δεσμά της καλοπέρασης και της χαλαρής μη ομολογιακής πίστης στον τριαδικό Θεό, Μεθυσμένοι από το κρασί της αγνωσίας που ρέει άφθονο στον πλανήτη. Η Ελλάδα βλασφήμησε τον Κύριο και έγινε περίγελως της οικουμένης. Έκανε το Θεό να στρέψει τη ρομφαία του πάνω της. Άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και τώρα θερίζει θύελλες".

Μην αναζητάτε άλλο εξηγήσεις για τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας. Είναι όλες εδώ.

Κ. Καραμανλής: "Καταστροφική μανία ακραίων στοιχείων"

2008-12-12T07:11:00.000-08:00

Εχθροί της δημοκρατίας, ακραία στοιχεία, γνωστοί-άγνωστοι, κουκουλοφόροι, αντιεξουσιαστές, αναρχικοί, 15χρονα με διαγωγή κοσμία έπνιξαν σήμερα την Αθήνα στα ληγμένα από το 1978 χημικά, με το αποτέλεσμα που βλέπετε.

Η φωτό απ' τον ΣΚΑΙ, η αγανάκτηση για την απρεπή αυτή συμπεριφορά δική μου.

Όταν είσαι νέος και μεγαλώνεις στην Ελλάδα, είσαι σαν εξόριστος.

2008-12-10T15:01:00.000-08:00

Αυτή τη νύχτα της απόλυτης συσκότισης απ' τα κανάλια, φοβάμαι ακόμα πιο πολύ.

Ας δώσει να μην πραγματοποιηθούν οι απειλές για εφαρμογή του άρθρου 11. Ας δώσει να μην ξημερώσω σε άλλη χώρα απ' αυτή στην οποία κοιμήθηκα.

Αυτή τη νύχτα που φοβάμαι, που άκουσα όλες τις χυδαιότητες του Κούγια και του πελάτη του, αυτή τη νύχτα της σιωπής, ο Σταύρος μ' έκανε να κλάψω: "Τα κανονικά παιδιά στην Ελλάδα γεννιούνται κανονικά, αλλά δεν μεγαλώνουν κανονικά, δεν ονειρεύονται κανονικά, δεν ερωτεύονται κανονικά και δεν πεθαίνουν κανονικά".

Χτύπησα κόκκινο!

2008-12-09T13:41:00.000-08:00

Ως πότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να παρουσιάζεται στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του για να καταθέτει τα δημοκρατικά του διαπιστευτήρια;

Τι έγκλημα κατά της δημοκρατίας έχει κάνει και πρέπει άνα πάσα στιγμή να αποδεικνύει τα πολιτικά του φρονήματα;

Με ποια λογική πρέπει να περπατάει με την ταυτότητα στα δόντια κάθε φορά που γίνονται επεισόδια;

Ποιος δεν ξέρει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους μπάχαλους και με τους παρακρατικούς που εκμεταλλεύονται, οι μεν γιατί αυτή είναι η λογική τους, οι δε γιατί εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία, κάθε υποψία κοινωνικής αναταραχής;

Ποιος δεν ξέρει ότι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πρόβατα για να είναι οι πορείες του μπετόν αρμέ και να μην μπορεί να παρεισφρύσει κανείς; Ποιος δεν ξέρει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ΚΝΑΤ;

Γιατί δε ζητάει κανείς τα δημοκρατικά διαπιστευτήρια του Καρατζαφέρη που είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι δε θα δίσταζε να αναστείλει συνταγματικά δικαιώματα και να κατεβάσει το στρατό στους δρόμους;

Γιατί δε ζητάει κανείς από τη Νέα Δημοκρατία να αποδοκιμάσει ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ τους Χρυσαυγίτες που κατέβηκαν στην Πάτρα και παρίσταναν τους αγανακτισμένους πολίτες, παρασύροντας με τη λογική του όχλου τους πραγματικούς πολίτες να στήνουν οδομαχίες με τους κουκουλοφόρους ενώ οι μπάτσοι παρακολουθούσαν, και που όλο το βράδυ τρομοκρατούν την πόλη χτυπώντας τα κουδούνια του κόσμου και απειλώντας ότι θα τους σφάξουνε;

Ποιος αριστερός πολίτης πιστεύει, κυρία Παπαρήγα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλιεύει ψήφους μεταξύ των αναρχικών;

Πώς κοιτάζεστε στον καθρέφτη, κυρία Παπαρήγα, όταν δίνετε στον Καρατζαφέρη την ευκαιρία να χρησιμοποιεί τα δικά σας λόγια για να παραπλανήσει τον κόσμο;

Άντε μου στο διάολο, κυρία Παπαρήγα!

Κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του τόπου μου

2008-12-08T15:51:00.000-08:00

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα,

κάτω από τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ,

νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή.

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά,

κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του τόπου μου κι εγώ

ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ,

κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα

κι ούτε κανένας με γνώριζε.

Μανόλης Αναγνωστάκης

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ

2008-12-08T12:53:00.000-08:00

Είτε είστε όντως αναρχικοί είτε είστε μαλακισμένα μπάχαλα είτε είστε γαμημένοι προβοκάτορες είτε είστε μπάτσοι που έχετε πάρει εντολή να κάθεστε και να κοιτάτε και να βαράτε μόνο μαθητές και οργανωμένους διαδηλωτές, δε θα κάψετε την πόλη μου στο όνομα το δικό μου και της οργής μου για τη δολοφονία του Αλέξη, δε θα απειλήσετε τη δημοκρατία μου, όσο λειψή και προβληματική και διαστρεβλωμένη κι αν είναι αυτή η δημοκρατία.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!

Μεμονωμένα περιστατικά

2008-12-08T02:33:00.000-08:00

Η λίστα από τη σημερινή Ελευθεροτυπία. Η φωτό από το ΑΠΕ. Το απελπισμένο γέλιο δικό μου.

* Τον Νοέμβριο του 1980 δολοφονούνται από αστυνομικούς των ΜΑΤ κατά τη διάρκεια της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου η νεαρή εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο 26χρονος Ιάκωβος Κουμής. Απομονώνουν την πρώτη στη βιτρίνα, στη γωνία Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου, και την χτυπούν με κλομπ αλύπητα -σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής. Με κλομπ συνέτριψαν το κρανίο του Κουμή.

* Τον Αύγουστο του 1985 ο αστυνομικός Νίκος Σταθόπουλος πυροβολεί και σκοτώνει την Αμερικανίδα Κάθριν Τζον Μπουλ, 22 χρόνων, μετά την άρνηση της τελευταίας να γίνει έλεγχος στο αυτοκίνητό της.

* Τον Νοέμβριο του 1985 λίγες ώρες μετά την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου πέφτει νεκρός στη Στουρνάρη από σφαίρα του αστυνομικού Αθ. Μελίστα ο 15χρονος Μιχάλης Καλτεζάς.

* Τον Φεβρουάριο του 1986 ο 17χρονος Μανώλης Κανδανολέων, που επέβαινε σε κλεμμένο αυτοκίνητο, πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τρεις αστυνομικούς.

* Τον Μάρτιο του 1990 στην Πρέβεζα ο αστυφύλακας Γρηγόρης Σπυράκος πυροβόλησε και σκότωσε τον 15χρονο μαθητή Δημήτρη Κίκερη. Το θύμα ήταν παγιδευμένο στην τουαλέτα «βιντεάδικου», που λίγο πριν είχε επιχειρήσει να διαρρήξει.

* Τον Απρίλιο του 1993 ο αρχιφύλακας Ηλίας Σταματόπουλος σκότωσε εν ψυχρώ τον 25άχρονο σερβιτόρο Γιάννη Τζίτζη σε μπαρ.

* Τον Ιανουάριο του 1994 ο αστυνομικός Ευάγγελος Λαγογιάννης σκοτώνει με 4 σφαίρες τον 28χρονο μουσικό Θοδωρή Γιάκα, επειδή αρνήθηκε να σταματήσει σε εξακρίβωση στοιχείων.

* Τον Ιανουάριο του 1996 σε αστυνομική επιχείρηση-σκούπα κατά Αλβανών στη Σκάλα Ωρωπού ο αστυνομικός Διονύσης Καρακάιδος σκοτώνει έναν Αλβανό.

* Τον Ιούνιο του 1996 ο αγροφύλακας Αθ. Μάτος σκοτώνει τον 20χρονο Φαντίλ Ναμπούζι για δύο καρπούζια που πήγε ο τελευταίος να κλέψει.

* Τον Νοέμβριο του 1996 σε «επιχείρηση» της Αστυνομίας έξω από τη Λιβαδειά για τον εντοπισμό φυγόδικου ο αστυφύλακας Δημήτρης Τρίμης πυροβόλησε σχεδόν εξ επαφής και σκότωσε τον 45χρονο Τσιγγάνο Τάσο Μουράτη μπροστά στα μάτια ενός από τα τρία παιδιά του.

* Τον Αύγουστο του 1998 στον Πειραιά ο ανθυπαστυνόμος Δημήτρης Τσαγκράκος πυροβόλησε και σκότωσε τον 26χρονο Ηλία Μέξη έξω από το τμήμα Μεταγωγών επειδή δεν σταμάτησε σε σήμα του για έλεγχο.

* Τον Οκτώβριο του 1998 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ο ανθυπαστυνόμος Κυριάκος Βαντούλης σκότωσε τον 17χρονο Γιουγκοσλάβο μαθητή Μάρκο Μπουλάτοβιτς, ο οποίος επισκεπτόταν με συμμαθητές του την Ελλάδα.

* Τον Φεβρουάριο του 2000 στη Λούτσα ο υπαστυνόμος Θοδωρής Χαλουλάκος πυροβολεί αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν τέσσερις νέοι, επειδή όπως είπε «τους θεώρησε ύποπτους για διακίνηση ναρκωτικών». Η σφαίρα καρφώθηκε στη σπονδυλική στήλη του 18χρονου μαθητή Σωτήρη Κατσιώτη και τον άφησε παράλυτο.

* Τον Μάρτιο του 2000 στην Ανω Πόλη Θεσσαλονίκης ο 18χρονος ομογενής από την πρώην ΕΣΣΔ Νικόλαος Λεωνίδης έπεσε νεκρός από τα πυρά του αστυνομικού Γιώργου Ατματζίδη, γιατί δεν σταμάτησε σε σήμα για έλεγχο.

* Τον Οκτώβριο του 2001 στο Ζεφύρι ο αστυφύλακας της Αμεσης Δράσης Γ. Τυλιανάκης πυροβόλησε στο κεφάλι τον αθίγγανο Μαρίνο Χριστόπουλο, 21 ετών, επειδή δεν σταμάτησε σε μπλόκο.

* Τον Νοέμβριο του 2001 στην πλατεία Αμερικής ο αστυφύλακας Γιάννης Ριζόπουλος πυροβόλησε στο κεφάλι τον 20χρονο Αλβανό Σεντγκάκ Σελνίκου μέσα σε καφετέρια, όταν απείλησε με μαχαίρι τον ίδιον και άλλους τέσσερις συναδέλφους του που είχαν ήδη προτεταμένα τα όπλα τους.

* Τον Δεκέμβριο του 2003 ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης πυροβολείται στο κεφάλι από άνδρες του Τμήματος Αστυνομικών Επιχειρήσεων Ρεθύμνου, γιατί το αυτοκίνητο που επέβαινε μαζί με δυο άλλους νεαρούς δεν σταμάτησε για έλεγχο.

Στο στήθος μου η πληγή ανοίγει πάλι

2008-12-07T11:46:00.000-08:00

Η φωτογραφία απ' το ΑΠΕ κι η οργή δική μου. Κουράστηκα. Δεν θέλω άλλο. Κι απόψε θα τα πω όλα.

Δε θέλω άλλους νεκρούς να μακραίνουν τη λίστα με τα ονόματα των συνθημάτων στις πορείες, δε θέλω να φωνάζω "δολοφόνοι με στολή" και να κυριολεκτώ, δε θέλω να καταδικάζω τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται, θέλω να μην υπάρχει, αλλά ξέρω κάθε φορά από πού προέρχεται και κυρίως γιατί προέρχεται, δε με νοιάζει για τα καμένα πολυκαταστήματα που θα τα πάρουν απ' την ασφάλεια πυρός, δεν τρομάζω όταν τα κανάλια μου λένε ότι οι κουκουλοφόροι βάζουν φωτιά σε κάδους σκουπιδιών, λες και μέσα οι κάδοι έχουνε τυφλές γιαγιές και ορφανά παιδάκια, δε με νοιάζει για τους αγανακτισμένους πολίτες, δε με νοιάζει αν θα μου κάψουν το αυτοκίνητο, γιατί αξίζει λιγότερο από μια ζωή, δεν αναρωτιέμαι μήπως αυτή τη φορά πρέπει να παραβιαστεί ή να αρθεί το άσυλο γιατί θυμάμαι πότε παραβιάστηκε και ότι όταν παραβιάστηκε έγινε μακελειό, θέλω να βγει κάποιος και να μου πει αν όντως απόψε τα ΜΑΤ εμπόδιζαν την Πυροσβεστική να πλησιάσει το Πλαίσιο, δε θέλω να κάνουν οι ασφαλίτες, οι φιλήσυχοι πολίτες ή τα βλαμένα τα μπάχαλα πλιάτσικο στα μαγαζιά που σπάνε, δεν λυπάμαι τα ΑΤΜ, θέλω να ξέρω αν τελικά η είσοδος που πήρε φωτιά στην Αλεξάνδρας ήταν στο κτίριο του ΥΠΕΧΩΔΕ και όχι στο σπίτι της κυρα-Κατίνας, όπως άφηναν να εννοηθεί τα κανάλια, θέλω να μη βγάλω τον καρκίνο από τα χημικά, δε θέλω ν' ακούω για τραύμα στο κράτος δικαίου γιατί ξέρω ότι δεν ζω σε κράτος δικαίου, θέλω το ΚΚΕ για μια φορά να μην κάνει ξεχωριστή πορεία γιατί πιστεύει ότι η δική του αγανάκτηση είναι καλύτερη απ' τη δικιά μας, θέλω να ξεράσω που ο Καραμανλής δεν έκανε δεκτές τις παραιτήσεις, θέλω να ουρλιάξω όταν ακούω για μεμονωμένα περιστατικά, θέλω αυτοί που μιλάνε για μεμονωμένα περιστατικά να μου εξηγήσουν επιστημονικά γιατί μερικά παιδιά επιμένουν να βάζουν την καρδιά τους μπροστά στις σφαίρες των μπάτσων ή να χτυπάνε επανειλημμένα το κεφάλι τους στις ζαρντινιέρες, δε θέλω ο Σόμπολος το πρωί να μιλάει για εξοστρακισμό της σφαίρας και το απόγευμα που βγήκαν οι αυτόπτες μάρτυρες και είπαν ότι πρόκειται για ξεκάθαρη δολοφονία να είναι σα βρεγμένη γάτα στο δελτίο, δε θέλω καθόλου Σόμπολο επί τη ευκαιρία, δε θέλω ο Γιακουμάτος να πάει να μας βγάλει τρελούς όταν του θυμίζουμε το praetor urbanus και το "εσείς είστε το κράτος", δε θέλω άλλους βιασμένους, βασανισμένους και στοιβαγμένους σε κοντέινερ μετανάστες και μπάτσους που δεν επιτρέπουν στους δικηγόρους να τους δουν, δε θέλω να ακούω για τα διαβόητα Εξάρχεια όταν γύρω απ' το Δημαρχείο υπάρχει η κόλαση του Δάντη, δε θέλω να αναρωτιέμαι άλλο πού ζω, δε θέλω να περπατάω πιο γρήγορα όταν περνάω μπροστά απ' τις διμοιρίες στη Χαριλάου Τρικούπη γιατί φοβάμαι, δε θέλω άλλες διμοιρίες, δε θέλω άλλους ειδικούς φρουρούς, δε θέλω άλλους μπάτσους, δε θέλω άλλο να κλαίω για 15χρονους μαθητές που βγήκαν το βράδυ του Σαββάτου βόλτα και κατέληξαν στο νεκροτομείο γιατί τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ τομάρια που βρίσκονται απ' τη σωστή πλευρά του νόμου, και δε θέλω να ξέρω βαθιά μέσα μου ότι είναι πολύ πιθανό το μαχαίρι του εν λόγω νόμου να μη φτάσει ποτέ στο κόκκαλο...

Random Hearts

2008-12-04T10:17:00.000-08:00

Δεν ξέρω τι μου γίνεται:

1. Μαθαίνω απ' έξω τα ονόματα των ηρώων όλων των αρχαίων έργων και τις περιλήψεις τους. Είμαι περικυκλωμένη από χαρτάκια.

2. Προσπαθώ να μάθω να παρκάρω και αμφισβητώ τη νοημοσύνη μου γιατί ο δάσκαλος της οδήγησης μιλάει μια δική του ελληνική γλώσσα.

3. Πρέπει διαρκώς να κάνω double check στο μυαλό μου ποιο είναι το αριστερά και ποιο το δεξιά.

4. Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί τα γκομενικά της Μ. πήραν αυτή την τροπή (πέρα απ' τη γνωστή δικαιολογία ότι οι άντρες είναι εξωγήινοι).

5. Βλέπω στον ύπνο μου διαδοχικά τον Χιου Τζάκμαν (φυσιολογικό) και τον Φίλιπ Ροθ (ο Χριστός κι η μάνα του!).

6. Κουράστηκα να ακούω για ξαφνικούς θανάτους και δε μ'αρέσει που έγινα άθελά μου ο άγγελος της είδησης (σόρι, Σ.)

7. Μπαίνω στα φόρουμ στο Αθηνόραμα και μένω άφωνη που το 70% των παραστάσεων έχει 3 με 4 αστεράκια. Δεν κρατιέμαι κι αφήνω σχόλια σε διάφορους που μιλάνε για "ωραίο σενάριο" και "πολύ καλή ταινία" ενώ έχουνε μόλις δει θέατρο. Έγινα τρολ!

8. Δεν μπορώ να ανταλλάξω ούτε δυο κουβέντες με τον πατέρα μου χωρίς να τσακωθούμε.

9. Βλέπω για εκατοστή φορά Seinfeld και γελάω σαν τρελή ξανά, η βλαμμένη. Νομίζω πως τελικά είμαι ο Τζορτζ κι ανησυχώ.

10. Μου λείπουν οι φίλοι μου αλλά δεν τους τηλεφωνώ.

11. Ζηλεύω τα μπλογκ των άλλων. Πολύ μεταμοντέρνο το βρίσκω αυτό.

12. Νομίζω πως οι εξετάσεις για το δίπλωμα οδήγησης με φρικάρουν πιο πολύ απ' τον ΑΣΕΠ. Μετά συνέρχομαι και φρικάρω και για τον ΑΣΕΠ.

13. Μ' αρέσει που έρχονται τα Χριστούγεννα, αλλά δε μ' αρέσει που κάνω δίαιτα κι έρχονται τα Χριστούγεννα.

14. Το Top Chef και το Scream Queens αρνούνται να ανεβούν στο ίντερνετ στην ώρα τους με συνέπεια να πατάω 32.586 φορές την ημέρα F5 και να βρίζω.

15. Πήρα ένα απ' τα πιο ηλίθια chain mail έβερ, που περιέγραφε γιατί το να είσαι Αθηναίος είναι καλύτερο απ' το να είσαι Θεσσαλονικιός και κάθησα και το διάβασα ολόκληρο. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι κάποιος έχασε το χρόνο του για να γράψει αυτό το πράγμα την ώρα που εγώ έχανα το χρόνο μου διαβάζοντας αυτό το πράγμα.

Αντίο

2008-12-02T05:43:00.000-08:00

Χτες τη νύχτα, στο Σύνταγμα. Οδηγούσε τη μηχανή του και τον χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Μες στη μέση της Αθήνας. Ο Κωνσταντίνος Παπαχρόνης ήταν 31 χρονών. Ήταν φίλος φίλων. Ήταν εξαιρετικός ηθοποιός. Ήταν 31 χρονών.

Σκατά.

Into the wild

2008-11-29T10:01:00.000-08:00

Με το στομάχι χάλια από το καθιερωμένο περιδρόμιασμα της προηγούμενης ημέρας, να ξεκινάς το πρωί για τη δουλειά, βλαστημώντας από μέσα σου, γιατί είναι η μέρα των μεγάλων προσφορών μετά τις Ευχαριστίες και ξέρεις ότι θα γίνει πατείς με πατώ σε. Να μετανιώνεις που δεν σκέφτηκες να πάρεις σήμερα το ρεπό σου για να κάτσεις σπίτι να χωνέψεις με την ησυχία σου. Να κοιτάς την ουρά που στέκεται έξω απ’ το μαγαζί και να σκέφτεσαι πόσο αξιολύπητοι είναι που στήθηκαν από τις 5 τα χαράματα μέσα στον ψόφο για να μη χάσουν καμιά ευκαιρία. Στις 8 ακριβώς να κάνεις την κίνηση να ανοίξεις την πόρτα. Και να πεθαίνεις ποδοπατημένος από 200 άτομα στην είσοδο του Wall-Mart στο Λονγκ Άιλαντ.

Να στήνεσαι έξω απ’ το Wall-Mart στο Λονγκ Άιλαντ από τις 5 τα χαράματα για να προλάβεις να ψωνίσεις στις καθιερωμένες προσφορές μετά τις Ευχαριστίες. Να περιμένεις μέσα στον ψόφο τρεις ώρες και να βλέπεις την ουρά πίσω σου να μακραίνει. Στις 8 ακριβώς να βλέπεις τον σεκιουριτά να κάνει την κίνηση να ανοίξει την πόρτα. Στο επόμενο νανοσεκόντ να έχεις πατήσει επάνω του για να φτάσεις πρώτη στα ράφια. Να τρομάζεις γιατί παραλίγο να σε ρίξουν κι εσένα κάτω οι από πίσω, όπως έριξες εσύ τον σεκιουριτά. Να αρπάζεις ό,τι βρεις μπροστά σου για να το ξεδιαλέξεις αργότερα με την ησυχία σου. Να αγνοείς τα ουρλιαχτά, γιατί συγκεντρώνεσαι στις ευκαιρίες μπροστά σου. Να γυρίζεις σπίτι φορτωμένη. Να σκέφτεσαι για μια στιγμή το σκηνικό με το πτώμα στην είσοδο, τις βγαλμένες απ’ τους μεντεσέδες τους πόρτες και την ταλαιπωρία με τους μπάτσους και τη γραφειοκρατεία τους. Να λες πάλι καλά που κατάφερες και ψώνισες με όλη αυτή την αναστάτωση. Να αναστενάζεις ικανοποιημένη. Να έχεις μόλις σκοτώσει έναν άνθρωπο. Και να ανοίγεις την τηλεόραση.

Love me do

2008-11-25T10:18:00.000-08:00

Δεν είναι του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά μου ήρθε η έμπνευση και θυμήθηκα μερικές από τις αγαπημένες μου ρομαντικές κομεντί, in random order.

Έχω πλήρη επίγνωση ότι κάποιες είναι από τις πιο ηλίθιες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, και ότι κάποιες δεν είναι καν αμιγώς ρομαντικές κομεντί, αλλά όλες έχουν ιδιαίτερη αξία για μένα. Εξάλλου, αν ψάχνετε για πχιότητα ή για συνοχή, είστε σε λάθος μπλογκ.

1. Ο Σωματοφύλακας, 1992.

Σε σενάριο του Λόρενς Κασντάν, παρακαλώ, σκηνοθέτη της Έξαψης και της Μεγάλης Ανατριχίλας! Εντελώς cheesy, η Γουίτνι "παίζει" φυσικά τον εαυτό της, λίγο πριν την πτώση, ο Κέβιν Κόστνερ φαίνεται να βαριέται λίγο, αν και υποτίθεται ότι βάσισε την ερμηνεία του στον Στιβ ΜακΚουίν (άσχετο!), κι εγώ αναρωτιέμαι για το γούστο μου στις ταινίες, όχι για πρώτη ούτε για τελευταία φορά.

2. Chasing Amy, 1997.

Τώρα θα μου πείτε, αποκαλείς μια ταινία του Κέβιν Σμιθ ρομαντική κομεντί; Κι εγώ θα σας πω, καλά, σκάστε, δίκιο έχετε. Ο Μπεν Άφλεκ ερωτεύεται την Αλίσα, αλλά η Αλίσα είναι γκέι.

Πολύ γέλιο και μερικές πολύ αληθινές και γι' αυτό πολύ οδυνηρές καταστάσεις.

3. Φράνκι και Τζόνι, 1991.

Του Γκάρι Μάρσαλ, απ' το θεατρικό του Τέρενς ΜακΝάλι. Η Μισέλ Φάιφερ προσπαθεί να μη γουστάρει τον Αλ Πατσίνο, αλλά, όπως όλοι ξέρουμε, είναι αδύνατον. Η Μισέλ Φάιφερ έχει αποφασίσει να μείνει μόνη της για πάντα, και παραλίγο να τα καταφέρει. Η σκηνή με τις οδοντόβουρτσες με διαλύει κάθε φορά.

4. Αμελί, 2001.

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πω τίποτα γι' αυτό το αριστούργημα. Θα πω μόνο ότι λατρεύω τον Ματιέ Κασοβίτς.

5. Το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς, 2001.

Στη σκηνή που ο Χιου Γκραντ απαγγέλει λίμερικ μέσα στη λίμνη πεθαίνω κάθε φορά από τα γέλια. Επίσης, αντί να κλαίω στο τέλος, ως όφειλα, κλαίω με την αρχική σεκάνς. Έχω πολλά προβλήματα!

Αγαπάω Μπρίτζετ, αλλά μην κάνετε το λάθος να δείτε ΠΟΤΕ τη δεύτερη ταινία. Δείτε καλύτερα μια κωμωδία απ' την πρόσφατη φιλμογραφία του Έντι Μέρφι. Μιλάμε για Σαίξπηρ μπροστά σ' αυτό το ξέρασμα.

6. Όταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι, 1989.

Του Ρομπ Ράινερ και της Νόρα Έφρον. An instant classic. Ο Μπίλι Κρίσταλ δίνει ρέστα. Αγαπημένη μου σκηνή όταν βλέπουν την Καζαμπλάνκα μαζί και χώρια απ' το τηλέφωνο. Επίσης, η παρακάτω φωτογραφία λέει τα πάντα για το πώς αισθάνονται δυο φίλοι αφού κάνουν σεξ για πρώτη φορά. Τα πάντα.

7. Dirty Dancing, 1987.

Χρειάζεται να πω τίποτα ιδιαίτερο γι' αυτό το αριστούργημα; Μπορώ να σας το διηγηθώ πλάνο-πλάνο ή να σας απαγγείλω το σενάριο, αλλά σας συμπαθώ και δεν θα το κάνω.

Χορός, camp, love story που απευθύνεται σε 12χρονα κοριτσάκια και μούσκουλα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια ταινία; Εμένα πάντως με κάλυψε ο καλλιτέχνης.

Επίσης, ένα από τα καλύτερα σάουντρακ ever. Σοβαρά τώρα.

8. Νότινγκ Χιλ, 1999.

Τελείως cheesy love story, που σώζεται γιατί έχει πάρα πολύ χιούμορ. Δείτε το ως κωμωδία, ξεχάστε το χολιγουντιανό της υπόθεσης, και θα περάσετε καλά. Διαθέτει έναν εξαιρετικό Χιου Γκραντ και ίσως την πιο ηλίθια ατάκα που είπε ποτέ κορίτσι σε αγόρι σε ρομαντική κομεντί: "After all... I'm just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her".

9. You've got mail, 1998.

Πάλι Νόρα Έφρον. Προσέξτε το βιβλιοπωλείο της Μεγκ Ράιαν. Δεν έχω ζηλέψει περισσότερο δουλειά σε ταινία. Είναι απλά υπέροχο. Προσέξτε επίσης τον Κρεγκ Κινίαρ στον ξεκαρδιστικό ρόλο του αριστερού διανοούμενου-κολλημένου λουδίτη.

10. Ενώ εσύ κοιμόσουν, 1995.

Μια πολύ ήσυχη ταινία (pun intended), με τη Σάντρα Μπούλοκ να παίζει γι' άλλη μια φορά τον ίδιο ρόλο, της μοναχικής, αδέξιας, καλής κοπέλας. Έλα όμως που εγώ αγαπάω πολύ τη Σάντρα Μπούλοκ! Παρεμπιμπτόντως, ίσως η μοναδική ταινία στην ιστορία όπου ο Μπιλ Πούλμαν είναι γκόμενος. Τέλος πάντων, σχεδόν γκόμενος.

11. Pretty Woman, 1990.

Ναι, το ξέρω. Ό,τι και να πείτε, έχετε δίκιο. Αλλά μερικά πράγματα αν τα δεις μικρός σε στοιχειώνουν. Και καλά και άσχημα. Κι αυτό είναι κάπου στη μέση. Η τελευταία του σεκάνς είναι πολύ πολύ κακή. Το υπόλοιπο βλέπεται. Εγώ τουλάχιστον το βλέπω! Επίσης, μια από τις χειρότερες αφίσες όλων των εποχών, όπου έχουν καταφέρει να κάνουν τη Τζούλια Ρόμπερτς μη αναγνωρίσιμη!

12. Love, actually, 2003.

Η ταινία της λίστας που έχω δει τις λιγότερες φορές, γιατί με ρίχνει στα τάρταρα από τη συγκίνηση. Οι αγαπημένες μου ιστορίες είναι της Λόρα Λίνεϊ, του Κόλιν Φερθ, της Έμμα Τόμσον και της Κίρα Νάιτλι. Πολύ πολύ κλάμα.

Νομίζω πως αυτό το ποστ μου έδωσε ιδέες. Εξάλλου μ' αρέσουν πολύ οι λίστες. Be very afraid, λοιπόν.

Not in my name

2008-11-20T06:28:00.000-08:00

Αντιγράφω κι εγώ από το Όχι στο όνομά μας και προσυπογράφω.

Όχι στο Όνομά μας
“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

Οδηγώ και δε σκέφτομαι, κι είναι αυτό επικίνδυνο

2008-11-13T03:44:00.000-08:00

Όποιος μένει Πάτρα, μην κυκλοφορεί από Κουκούλι και πάνω τα πρωινά.

Η προειδοποίηση αυτή είναι μια κοινωνική προσφορά του Happy Days σε συνεργασία με το Υπουργείο Συγκοινωνιών.

Για κάποιον παρανοϊκό λόγο, πίστευα ότι μιας και έχω περάσει και τα 32 χρόνια της ζωής μου σε πολύ κοντινή συνάφεια με την οδήγηση, θα μου ερχόταν από φυσικού του. Guess what:

Δάσκαλος οδήγησης: "Όταν αλλάζεις ταχύτητες, μην κοιτάς το λεβιέ. Κοίτα μπροστά σου".
Εγώ: "Α, ναι".

Δάσκαλος: "Πήγαινε πιο δεξιά. Πιο δεξιά. ΠΙΟ ΔΕΞΙΑ".
Εγώ: "Μα πάω ντουγρού για το πεζοδρόμιο!"
Δάσκαλος οδήγησης: "Είσαι ενάμισι μέτρο μακριά απ' το πεζοδρόμιο. Είσαι στο αντίθετο ρεύμα!"
Εγώ: "Α, ναι".

Δάσκαλος: "Μην κοιτάζεις το δρόμο ακριβώς μπροστά απ' το καπό, λες και περπατάς. Κοίταζε ευθεία και μακριά".
Εγώ: "Α, ναι".

Δάσκαλος: "Θα στρίψουμε αριστερά. Τι κάνουμε για να στρίψουμε αριστερά;"
Εγώ: "Στρίβουμε αριστερά".
Δάσκαλος: "Πρώτα βγάζουμε φλας και κοιτάμε απ' τον καθρέφτη μην έρχεται κανείς".
Εγώ: "Α, ναι".

Δάσκαλος: "Πέρνα ελεύθερα".
Εγώ: "Μα έρχεται ένα τριαξονικό".
Δάσκαλος: "Το φορτηγάκι έρχεται από απέναντι και πηγαίνει κανονικά ευθεία στο ρεύμα του. Δε χρειάζεται να σταματήσεις και να περιμένεις να περάσει. Θα περάσει δίπλα σου."
Εγώ: "Α, ναι".

Εγώ: "Δεν με πας σε κανένα μέρος χωρίς άλλα αυτοκίνητα;"
Δάσκαλος: "Μέχρι να πάμε και να γυρίσουμε θα έχουν περάσει τα 45 λεπτά του μαθήματος. Το θέμα είναι να μάθεις να οδηγάς με άλλα αυτοκίνητα γύρω σου".
Εγώ: "Α, ναι".

Δάσκαλος: "Βάλε το δεξί σου χέρι στο χερούλι της πόρτας".
Εγώ: "Μάλιστα".
Δάσκαλος: "Αυτό είναι το αριστερό σου χέρι".
Εγώ: "Α, ναι".

Abandon all hope, ye who enter here

2008-11-11T03:21:00.000-08:00

Σ' αυτή τη χώρα ζουν φυλακισμένοι 12.192 άνθρωποι.

Σ' αυτή τη χώρα μέσα στις φυλακές στοιβάζονται κρατούμενοι για εγκλήματα, κρατούμενοι για ναρκωτικά (ανεξαρτήτως είδους και ποσότητας), κρατούμενοι για χρηματικές ποινές, προφυλακισμένοι που περιμένουν να δικαστούν, ανήλικοι κρατούμενοι, όλοι μαζί, αγκαλιά.

Σ' αυτή τη χώρα οι φυλακές έχουν πληρότητα 148%. Σ' αυτή τη χώρα εδώ και μια βδομάδα 8.000 άνθρωποι μέσα στις φυλακές ξεκίνησαν να κάνουν αποχή από το συσσίτιο. Σ' αυτή τη χώρα 4.805 άνθρωποι μέσα στις φυλακές κάνουν ακόμα -εδώ και μια βδομάδα- απεργία πείνας.

Σ' αυτή τη χώρα η διεύθυνση των φυλακών στα Διαβατά αρνείται να δώσει στους απεργούς την υπεύθυνη δήλωση ότι κάνουν απεργία πείνας, ώστε να έχουν τα δικαιώματα που προκύπτουν από την πολιτική αυτή πράξη (κυρίως να μην τους ταϊζουν με το ζόρι και να έχουν ιατρική περίθαλψη, φαντάζομαι). Αυτοί οι αόρατοι απεργοί πείνας είναι 430 κι ανάμεσά τους έχουν 12 ανηλίκους.

Σ' αυτή τη χώρα οι κρατούμενοι ζητούν τα αυτονόητα. Όταν ένας άνθρωπος κάνει κάτι φριχτό, πάει φυλακή. Όταν ένας άνθρωπος κάνει κάτι παράνομο, πάει φυλακή. Ωραία. Αυτό δε σημαίνει ότι του αφαιρείται στην πύλη της φυλακής η ιδιότητα του ανθρώπου. Αν αυτο θέλουμε ως κοινωνία ας μας το πουν. Ας μην υπερηφανευόμαστε εμείς οι προοδευτικοί ότι σ' αυτή τη χώρα έχουμε καταργήσει τη θανατική ποινή. Υπάρχουν και χειρότερα πράγματα απ' το θάνατο και όλα προϋποθέτουν να είσαι ζωντανός.

Σ' αυτή τη χώρα υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που παλεύουν για τη ζωή τους ακριβώς μ' αυτό το ύστατο όπλο που απομένει στον άνθρωπο: το θάνατο.

Κι ύστερα, γιατρέ, την πάσα αυγή,
Την πάσα αυγή, γιατρέ, με τα χαράματα,
Πάντα η καδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται.

Πάντα.

Δώσε θάρρος στο χωριάτη και θα γράφει μέχρι αύριο

2008-11-09T11:01:00.000-08:00

1. Σας έλειψα; Εμένα μου λείψατε. Πότε το 'να, πότε τ' άλλο, δεν κατάφερνα να γράψω τίποτα. Μια γιατί πραγματικά δεν είχα τι να γράψω, μια γιατί δεν είχα πρόσβαση στον υπολογιστή, μια γιατί δεν προλάβαινα, μια γιατί έλειπα στο χωριό μου (θα δείτε παρακάτω).

2. Έχω πάθει υστερία, αυτή τη φορά για τις αιτήσεις του ΑΣΕΠ. Δεν είναι τίποτα, θα μου περάσει. Μέχρι την επόμενη φορά που θα με πιάσει...

3. Πολλοί οι απόντες, που με την άγρια απουσία τους έκαναν το όνειρο εφικτό.

Μέχρι την τελευταία στιγμή περίμενα να πάει κάτι στραβά. Και οι επιφυλάξεις πολλών (και μερικές δικές μου) για το μέλλον δεν έχουν καμία σημασία. Ζήσαμε το αδιανόητο. Ζήσαμε να δούμε μπροστά στα μάτια μας το όνειρο, που για μια ευλογημένη φορά δεν έμεινε όνειρο. Όλα τα άλλα τα σάρωσαν τα δάκρυα εκείνης της βραδιάς.

4. Ορκίστηκα. I swear. Ευτυχώς δεν υπάρχουν φωτογραφικά ντοκουμέντα.

Επειδή από προηγούμενη εμπειρία ορκομωσίας φίλης είχα δει τι παίζει, είπα να βάλω τα καλά μου. Ένιωθα σαν να 'χα πάει το προηγούμενο βράδυ στη Ζήνα (όχι τη warrior princess, την άλλη) και να 'χα έρθει κατευθείαν στο σεπτό τούτο τέμενος των Μουσών, όπως αποκαλούσε ο όρκος το Πανεπιστήμιο.

Ο όρκος στην καθαρεύουσα. 30 χρόνια μιλάμε επίσημα δημοτική, το ελληνικό πανεπιστήμιο ακόμα να πάρει πρέφα.

Φορέσαμε τήβενο και καούκα. Αφού τη φορέσαμε και ορκιστήκαμε, μας ενημέρωσαν ότι δεν ήταν υποχρεωτική.

Η κοσμήτορας μας είπε ότι είναι μια σημαντική μέρα, όχι μόνο γιατί ορκιστήκαμε αλλά και γιατί στην Αμερική βγήκε ο Μπάρακ (sic). Είπε κι άλλα πολλά ασυνάρτητα η καημένη. Χάσκαμε κάτω απ' τα μουστάκια και τις καούκες μας.

Όταν μας είπαν ότι μπορούμε να ορκιστούμε στην Αγία Τριάδα ή να κάνουμε πολιτικό όρκο και μας έδειξαν τη διαφορά στη χειρονομία, μία πτυχιούχα πλέον θεατρολόγος πετάχτηκε και αναφώνησε "Να συνεννοηθούμε να κάνουμε όλοι το ίδιο για να φαίνεται ωραίο!". Κόντεψε να μου 'ρθει κόλπος.

Απέφυγα να πω στην κοσμήτορα και στον πρόεδρο του τμήματος "I do", όπως με είχε συμβουλέψει η μάνα μου. Επίσης συγκρατήθηκα και δεν έβγαλα το λόγο αποδοχής του Όσκαρ που είχα προετοιμάσει. Το ψιλομετάνιωσα, να σας πω την αλήθεια.

Η θεια μου μου έκανε δώρο ένα σταυρό. Κύριος οίδε για ποιο λόγο. Ίσως νόμιζε ότι με ξαναβαφτίσανε. Κόντεψε να μου 'ρθει κόλπος. Συγκρατήθηκα και ήμουνα κιουρία.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα 'πρεπε να μου είχανε δώσει κάτι τις παραπάνω από ένα κωλόχαρτο, όπως μια τιμητική πλακέτα μακροχρονιότερης παραμονής σε σχολή. 12 χρόνια δεν είναι και λίγα. Καμία αναγνώριση. Δεν υπάρχει κράτος.

5. Φθινόπωρο στα Τζουμέρκα (στην Ήπειρο, βρε αγεωγράφητα!).

Κάντε κλ(ι)ικ, έχω βγάλει ωραίες φωτογραφίες. Δε θέλω ου.

Μπριζόλες και παϊδάκια. Ναι, είμαι άθλια.

Ο Άραχθος. Τα ποτάμια μας έχουν τα πιο όμορφα ονόματα.

Το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας, δίπλα στο χωριό μου. Εδώ συναντήθηκε ο Άρης με το Ζέρβα το Φλεβάρη του '44 και υπέγραψαν τη Συμφωνία της Πλάκας. Το σπίτι όπου έγινε η συνάντηση είναι δίπλα στο γεφύρι και πρόσφατα το αναστήλωσαν.

Όποιος έχει γκομενάκι να το πάρει και να πάει σουκού στο Δασικό Χωριό στον Καταρράχτη (νομός Άρτας). Τέτοια εποχή για κοκκινοκίτρινες φλόγες παντού μέσα στο πράσινο, το χειμώνα για χιόνια κι αντάρες και την άνοιξη για νερά. Νεραααααά να δουν τα μάτια σας.

Θέα απ' το Δασικό Χωριό.

6. Εδώ τελειώνει αυτό το ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή ποστ. Είδες, άμα έχεις καιρό να γράψεις; Είπαν της γριάς να χέσει κι αυτή...

Πάντα σικ η φίλη σας η winnie, δεν έχετε παράπονο!

Διάφορα ξεκάρφωτα & μπλογκοπαίχνιδο

2008-10-20T02:46:00.000-07:00

1. Η γυναίκα του Άδωνη Γεωργιάδη, που έχει σπουδάσει Μπετόβεν στη Νέα Υόρκη (η Νέα Υόρκη το ξέρει;), μας απειλεί με τηλεοπτική καριέρα και δίνει συνέντευξη στο On-Off της Ελευθεροτυπίας.

Ξεπερνάω όλα τα ξεραστικά που λέει (γιατί τι άλλο περιμέναμε να λέει;) και μένω σ' αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο: Σ' όλη τη συνέντευξη υπάρχει η κλίση του ονόματος ο Άδωνις, του Αδώνιδος, τον ΑδωνιΝ!!!! Ούτε παραγγελία να το 'χε κάνει ο Γιάννης Χάρης το παράδειγμα αυτών για τα οποία μιλάει στις δύο τελευταίες επιφυλλίδες του!

Και επειδή ξέρω λίγα πράγματα από το πώς λειτουργεί η διόρθωση στις εφημερίδες, και δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι ο διορθωτής αποφάσισε να το γυρίσει στα αρχαία, πάω στοίχημα πως η κλίση είναι παραγγελιά από τον ίδιο τον ΆδωνιΝ, και τους τη φορέσανε καπέλο. Άλλη μια απογοήτευση απ' την Ελευθεροτυπία, που τα τελευταία χρόνια μας τις σερβίρει απλόχερα.

2. Είμαι ερωτευμένη με τον Τζέρεμι Πίβεν. Πάντα μου άρεσαν οι κοντοί (για την ακρίβεια μου έβγαιναν κοντοί, δεν το έκανα επίτηδες), νευρικοί, αστείοι, και -φαινομενικά τουλάχιστον- έξυπνοι άντρες. Για τσεκάρετε το Entourage!

3. Η σταδιακή μετατροπή του Θόδωρου Ρουσόπουλου σ' αυτό που φαντάζομαι ότι στην πραγματικότητα πάντα ήταν είναι ένα απ' τα πιο παράδοξα/συναρπαστικά πράγματα που έχω δει να συμβαίνουν στη δημόσια ζωή. Όταν τον ξέραμε ως δημοσιογράφο, ήταν συμπαθής, νηφάλιος, αξιόπιστος. Ήταν όπως είναι σήμερα (στα δικά μου αφελή μάτια τουλάχιστον) ο Τσίμας. Φαντάζεστε να ξυπνήσει μια μέρα κι ο Τσίμας και να έχει μεταμορφωθεί σε κατσαρίδα; Κάποιος πρέπει να γράψει ένα βιβλίο για το Θόδωρο Ρασπούτιν. Η πτώση του θα είναι μέρα για σαμπάνιες, κι ελπίζω ότι δε θ' αργήσει.

4. Το Κοκκινογούλι, που όπως θα διαβάζετε μόλις διορίστηκε στο Δημόσιο και είναι πνιγμένο στη δουλειά (μην κόψεις τις φλέβες σου ακόμα, παντζαράκι!), περνάει περίοδο παιδικής χαράς κι όλη την ώρα παίζει μπλογκοπαίχνιδα.

Ιδού το νέο: 7 αλήθειες μου.

α) Όταν είμαι στο σουπερμάρκετ και τσουλάω το καρότσι, παριστάνω ότι οδηγώ, και αυτοθαυμάζομαι για το πόσο καλά τα καταφέρνω. Τσαντίζομαι όταν η μάνα μου θέλει να ακουμπάει το χέρι της στο όχημα. Οδηγώ τώρα, λέμε!

β) Το πρώτο πράγμα που διαβάζω στις κυριακάτικες εφημερίδες είναι τα τηλεοπτικά περιοδικά, αν και βλέπω σπάνια τηλεόραση. Διαβάζω όλες τις περιγραφές για όλες τις ταινίες της εβδομάδας, σε όλα τα προαναφερθέντα περιοδικά.

γ) Σε μια προηγούμενη ζωή ήμουν άντρας και ήμουν γκέι. Στάνταρ.

δ) Τις περισσότερες φορές διαγράφω τα "αστεία" chain mail από φίλους χωρίς να τα διαβάσω. Το ίδιο και με τα applications στο facebook. Ναι, είμαι πολύ κακιά.

ε) Ο μεγάλος μου καημός σ' αυτή τη ζωή είναι ότι δεν έχω κανένα ταλέντο στις τέχνες. Και όταν λέω ταλέντο, εννοώ ταλέντο, όχι να τα κουτσοκαταφέρνω. Υποκριτική, τραγούδι, ζωγραφική, φωτογραφία; Τίποτα; Έστω κάτι μικρό; Γιατί δηλαδής;

στ) Όταν πήγαινα λύκειο φορούσα πάντα μαύρα, σκισμένα τζιν, Doc Martins (αγαπημένα '90s) και κάνα δυο νεκροκεφαλές, ήμουνα πάντα μουτρωμένη και το έπαιζα σκληρή και αδιάφορη, αλλά ταυτόχρονα έκλαιγα με το Dirty Dancing, έβλεπα Beverly και ήμουνα πάντα ερωτευμένη μέχρι δακρύων με τουλάχιστον 2 αγόρια (ενίοτε και 4-5), που αν τα δω τώρα θα γελάω μέχρι αύριο. Αχ, τα νιάτα.

ζ) Παρόλο που είμαι πολύ ευσυγκίνητη και πολύ αγαπησιάρα (κι έχω καταναλώσει άπειρες ρομαντικές κομεντί), στην πραγματική ζωή δεν τα πάω καλά με τους συναισθηματισμούς και μου λείπει η ικανότητα για το μελόδραμα. Το ότι το 90% των φίλων μου είναι ξαδέρφια του Αλμοδόβαρ είναι η εκδίκηση του σύμπαντος, να υποθέσω;

Δεν καλώ κανέναν προσωπικά, σ' όποιον άρεσε, να παίξει!

Μες στον καθρέφτη

2008-10-16T02:36:00.000-07:00

Τελικά, αυτά που φοβόμαστε τις περισσότερες φορές είναι από ελάχιστα έως καθόλου τρομαχτικά, άπαξ και τα κάνεις και σταματήσεις να κάθεσαι να τα κοιτάς από μακριά. Θα μου πείτε τώρα, μπράβο χρυσό μου, ανακάλυψες την πυρίτιδα, μα τι πρωτότυπη σκέψη, και άλλα τέτοια σαρκαστικά, ξέρετε εσείς.

Το θέμα είναι ότι αυτή την καθόλου πρωτότυπη σκέψη, όσο και να την ξέρεις, και να καταλαβαίνεις τη λογική της, δεν την πιστεύεις ποτέ πραγματικά αν δεν τη ζήσεις.

Και ξέρετε τι βοηθάει ακόμα περισσότερο; Είναι λίγο κακό αυτό που θα πω, λίγο καφρίλα, αλλά είναι αλήθεια, δυστυχώς. Βοηθάει να βλέπεις σε έναν άλλο άνθρωπο τα ελαττώματά σου μεγεθυσμένα. Τότε, εκεί που ο άλλος σου φαίνεται λίγο γελοίος και πολύ θλιβερός και στεναχωριέσαι γι' αυτόν, it hits you: Έι, κι εγώ αυτό δεν κάνω; Κι εγώ έτσι δεν είμαι;

Τότε αρχίζεις να βλέπεις τον εαυτό σου απ' έξω και να καταλαβαίνεις πώς φαίνεσαι στους άλλους όταν αρνείσαι κατηγορηματικά να κάνεις κάτι που κατά βάθος μάλλον σ' αρέσει επειδή "δεν είναι για μένα αυτά τα πράγματα, δεν μπορώ, φοβάμαι, νιώθω περίεργα, σας παρακαλώ, δε θα 'θελα". Και καταλαβαίνεις πόσο ολοφάνερη είναι για τους άλλους η πραγματική αιτία αυτής της άρνησης, πόσο ολοφάνερα είναι όλα αυτά που εσύ νομίζεις ότι έχεις καλύψει απόλυτα με τις δικαιολογίες και τα λογικά σου επιχειρήματα, ή με το κορυφαίο "έτσι είμαι εγώ". Καταλαβαίνεις ότι, όπως στο θέατρο έτσι και στη ζωή, όταν όλοι κινούνται κι εσύ μένεις πεισματικά ακίνητος, γίνεσαι ακριβώς αυτό που νομίζεις ότι αποφεύγεις: το επίκεντρο της προσοχής.

Και καταλαβαίνεις ότι όπως αισθάνθηκες εσύ γι' αυτόν τον άλλο που είναι ίδιος εσύ αλλά ακόμα χειρότερος, κάπως έτσι θα αισθάνονται κι οι άλλοι για σένα, που νομίζεις ότι τους έχεις αποστομώσει. Σε λυπούνται.

Κι εγώ βαρέθηκα να φοβάμαι και σιχαίνομαι να με λυπούνται.

Τα παιδία παίζει

2008-10-08T03:03:00.000-07:00

Το παλιοπάντζαρο με κάλεσε σε μπλογκοπαίχνιδο. Να διαλέξω, λέει, 5 ερωτήσεις που θα έκανα σε έναν φιλόσοφο, σ' έναν παλιό έρωτα, σ' ένα μέντιουμ, σ' ένα παιδί, και στον καθρέφτη μου. Στη φωτό όλοι οι προαναφερθέντες κατά σειρά.

1. Στον φιλόσοφο: Τι είν' η πατρίδα μας;

2. Στον παλιό έρωτα: Είσαι για ένα quickie;

3. Στο μέντιουμ: Μπορεί ο Θεός να μου δώσει ένα σημάδι; Όχι οποιοδήποτε σημάδι, το σημάδι που ζήτησε ο Γούντι Άλλεν. Πλιζ;

4. Στο παιδί: Θες παγωτό;

5. Στον καθρέφτη: Δε θα προτιμούσες να ήσουν παράθυρο;

Και μετά απ' αυτήν την κατάθεση ψυχής, καλώ τον Θράσο, την alepou, την Α, μπα?, τη maf και τη mia να καταδυθούν στα τρίσβαθα του είναι τους και να στείλουν κι αυτοί τις ερωτήσεις τους να ενωθούν με τις δικές μου στο υπερπέραν. Ακούει κανείς;

Rant. Rant! RANT!

2008-10-07T02:43:00.000-07:00

Με βλέπετε στη φωτογραφία; Ετοιμάζομαι να δώσω μια ωραία μπούφλα με το δεξί μου χέρι στον "τεχνικό" του eshop της Πάτρας (και μετά να τον πυροβολήσω στο δόξα πατρί), που πήρε τον υπολογιστή μου με κολλημένα τα windows, τα ξεκόλλησε, χαμογέλασε ευχαριστημένος από τον εαυτό του και από μιας μέρας σκληρή αλλά επιτυχημένη δουλειά, και μου τον επέστρεψε με τους εκατοντάδες ιούς που προφανώς είχαν κάνει τα windows να κολλήσουν, και με το εικονίδιο του σκληρού δίσκου εξαφανισμένο.

Επαναλαμβάνω, γιατί είναι μοναδικό: μου εξαφάνισε το εικονίδιο που δίνει πρόσβαση στο σκληρό!

Στο τηλέφωνο, μ' εμένα να ξεκινάω ήρεμη αλλά σοβαρή, να προχωράω στα ουρλιαχτά, και να καταλήγω να κλαίω με λυγμούς, μου είπε ότι δεν είναι δική του δουλειά να κοιτάξει αν ο υπολογιστής που μόλις "έφτιαξε" όντως δουλεύει.

Δεν του είχα αναφέρει, λέει, ότι είχα ιούς! Αυτός ξεκόλλησε τα windows και τέλειωσε η δουλειά του. Μα από τι διάολο κόλλησαν τα γαμημένα, αφού σου είπα ότι κατέβασα κάτι απ' το κωλοίντερνετ και κόλλησαν!Ελονοσία έχουνε και τους έδωσες κινίνο; Κάνουν απεργία και ικανοποίησες τα αιτήματά τους; Δεν τους άρεσε το μεσημεριανό φαγητό και αρνήθηκαν να φάνε μέχρι που τα έβγαλες έξω για πίτσα;

Όσο για το καταπληκτικό με το εικονίδιο του σκληρού (μόνο σε μένα συμβαίνουνε αυτά), και όλα τα εικονίδια στο δεξί μέρος της έναρξης, που επίσης μου τα εξαφάνισε, η απάντησή του ήταν η εξής ερώτηση: "Ποια εικονίδια; Είχε τέτοια εικονίδια;".

Το συμπέρασμα είναι ότι είμαι εδώ και μια βδομάδα χωρίς υπολογιστή, και θα 'μαι άλλη μία απ' ό,τι βλέπω. Αν όμως τον ξαναπάρω πίσω χειρότερα απ' ό,τι τον άφησα επειδή δεν έχω σκεφτεί να τους αραδιάσω όλα τα πιθανά κι απίθανα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν σε ένα τέτοιο κωλομηχάνημα από καταβολής μάικροσοφτ, συν μερικές παιδικές αρρώστιες και ψυχολογικά συμπλέγματα, για να τον τσεκάρουν πριν μου τον δώσουν πίσω, θα γίνω όχι ο Hellboy, που στο κάτω κάτω έχει καρδιά μαρουλιού, αλλά ο Hulk.

Goodnight, goodnight...

2008-09-28T10:50:00.000-07:00

Ο Πολ Νιούμαν πέθανε από καρκίνο στα 83 του χρόνια. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν τους γνώρισα ποτέ, ούτε υπήρξε ποτέ έστω και η ελάχιστη πιθανότητα να τους γνωρίσω, αλλά τους αγαπώ έτσι κι αλλιώς.

Για το Butch Cassidy and the Sundance Kid.

Για το Κεντρί.

Για το Cool Hand Luke.

Και για άλλα, πολλά.

Το μικρό σπίτι χωρίς λιβάδι

2008-09-23T05:27:00.000-07:00

Ζω στον πύργο της Βαβέλ. Η σύνδεσή μου πέφτει και ξανασηκώνεται κάθε μισάωρο, το 0πληκτρολόγιο μου ξ0ερνάει μ0ηδεν0ικ0ά0, ε0κατοντάδες μ0ηδενικ0ά στη σειρά,0 μηδενικ0ά ανάμεσα στα γράμματα0, η γιαγιά μου δεν ακούει, ο πατέρας μου επίσης δεν ακούει, αλλά και δεν καταλαβαίνει τι του λες, ή καταλαβαίνει μεν τι του λες, αλλά συνεχίζει να λέει αυτό που έλεγε εξαρχής, παρόλο που του έχεις ήδη απαντήσει, η Τζ. προσπαθεί να μιλήσει ελληνικά και τα κουτσοκαταφέρνει, οι φίλοι μου είναι μακριά και δεν τηλεφωνούν.

Κάνει μέρες ολοφώτεινου κρύου εδώ πάνω στην εξοχή, αντί να διαβάζω βλέπω σίριαλ, κι αν δεν είχα τα προβλήματα με τον υπολογιστή και το ίντερνετ δε θα γκρίνιαζα καθόλου, δε μ' ενοχλεί η έλλειψη επικοινωνίας, είμαι συνηθισμένη στο σουρρεαλισμό της οικογένειάς μου, που διασώζεται γιατί ευτυχώς διαθέτει χιούμορ. Αυτό το σπίτι είναι σαν τη σύνδεσή μου στο ίντερνετ, ανά μισάωρο τσακώνεται και ξεραίνεται στα γέλια εναλλάξ, πολλές φορές και ταυτόχρονα.

Σβήνω ένα ένα τα σκόρπια μηδενικά που φύτεψε το πληκτρολόγιό μου σ' αυτό το ποστ και ξαναδιαβάζω τι γράφω, δεν έχω στόχο, δεν έχω να πω τίποτα, νιώθω κενή και ελαφριά, με τρύπες ολοστρόγγυλες σαν τα μηδενικά μου, αλλά ήρεμη και καθησυχαστική και οικεία σαν κυριακάτικο σουφλέ και λίγο θλιμμένη, σαν εκείνη τη γαλάζια ώρα πριν βραδιάσει, την ώρα που σ' ένα σπίτι γεμάτο κόσμο κάποιος σίγουρα θα σε ρωτήσει αν θες καφέ.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έγραφα είναι ωραία να είσαι σπίτι, και θα εννοούσα ένα σπίτι όπου δεν είσαι μόνος. Για δες.

Αμφιθυμία is my middle name

2008-09-18T02:44:00.000-07:00

Γυρίζοντας από την Αθήνα στην Πάτρα, προσωρινή μου κατοικία για ένα εξάμηνο, κόντεψα να βάλω τα κλάματα στη διαδρομή. Όχι από τη μιζέρια αλλά από την ομορφιά. Η θάλασσα ήταν μολυβί, μπλε, χρυσή, ο ουρανός αχνός, τα δέντρα γκριζοπράσινα. Μετά τη βροχή όλα είναι πιο ξεκάθαρα.

Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα την Αθήνα με μάτια ξένου. Αγαπάμε την Αθήνα, είναι η πόλη μας, εκεί γεννηθήκαμε οι πιο πολλοί από μας, εκεί ζουν οι φίλοι μας, τα μαγαζιά που μας αρέσουν, τα θέατρα και τα σινεμά μας, η δουλειά μας, τα φεστιβάλ μας, οι εκθέσεις μας, οι συναρπαστικές μας νύχτες (λέμε τώρα). Ναι, αλλά. Πόσο καιρό έχετε να τη δείτε πραγματικά;

Όσοι ζείτε στο κέντρο, ρίξτε μια ειλικρινή ματιά γύρω σας. Αν δεν σας κρατούσαν οι άνθρωποί σας και η δουλειά σας, είναι μια πόλη που θα τη διαλέγατε για να ζήσετε;

Εγώ τώρα ξέρω ότι αν δυο τρεις μόνο απ' τους ανθρώπους που αγαπώ τα μαζεύανε και μετακομίζανε στην επαρχία, και μπορούσα να βρω και μια δουλειά, θα είχα φύγει για πάντα απ' την Αθήνα τρέχοντας με την ταχύτητα του φωτός.

Πάντα με την προϋπόθεση ότι θα είχα θάλασσα (να τη βλέπω έστω και από μακριά) και ότι κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο θα ήμουν στην Αθήνα. Άπληστος άνθρωπος.

Επιστρέφω σε λίγο

2008-09-15T03:10:00.000-07:00

Μη με φας, καλέ μου Μίκι!

2008-09-09T04:19:00.000-07:00

Κάποτε, ο Μίκι Ρουρκ είχε μια γοητεία.

Μέχρι και ωραίο θα μπορούσες να τον πεις.

Κάποτε, ο Μίκι Ρουρκ έπαιξε σε μια εκπληκτική ταινία.

Το Rumble Fish του Κόπολα. Κι ήταν και καλός.

Τώρα, ο Μίκι Ρουρκ είναι έτσι. Σαν ιατρικό ατύχημα.

Αυτόν τον απροσδιορίστου ηλικίας κύριο, με το μειδίαμα κολλημένο μόνιμα στο πρόσωπο, αφού προφανώς δεν μπορεί να πάρει άλλη έκφραση, επέλεξε ο Ντάρεν Αρονόφσκι για την καινούργια του ταινία The Wrestler, που κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Και λένε ότι ο Μίκι Ρουρκ άξιζε το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου, αλλά δεν το επέτρεπαν οι κανονισμοί. Μα τι συναίσθημα μπορεί να εκφράσει άμα δεν μπορεί να κουνήσει το πρόσωπό του; Βέβαια, και το γκροτέσκ έχει μια γοητεία, δεν αντιλέγω. Αλλά να μιλάμε και για ερμηνεία;

Αυτό είναι που λένε "να το δω και να μην το πιστέψω". Και τώρα αυτό το τρομαχτικό πλάσμα μας απειλεί με comeback. Μαμά μου!

Πώς να καταστρέψετε την επόμενη γενιά

2008-09-05T04:30:00.000-07:00

Tο καταπληκτικό μπλογκ για την κουλτούρα των σελέμπριτι Gallery of the Absurd ανέβασε μια λίστα με παιδικά ονόματα, απ' αυτά που δίνουν οι διάσημοι στα παιδιά τους. Κάποια είναι ψεύτικα, πολλά όμως είναι αληθινά (oh the horror, the horror), και όλα είναι χιλάριους. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να μισούν πραγματικά τα παιδιά τους.

Στην Ελλάδα το (γκουχ!) σταρ σύστεμ δεν έχει ακόμα πιάσει το υποννοούμενο, γι' αυτό κι εγώ κάνω αυτή την κοινωνική προσφορά, μεταφράζοντας τα πιο αστεία ονόματα, για να πάρουν ιδέες. Στα ελληνικά είναι ακόμα καλύτερα:

Καραμελένιος Δελφίνης
Κουβέρτα
Κουκούλης
Τάση Κυτταρίτιδας
Κήπος Ζεν
Ευφορική Αγκινάρα
Αύ Ριο
Πέμπτη
Αστραφτερός Ερπετός
Ραδιενεργή Άλως
Έμπορος Κουμκουάτ
Κουβάς Λαγνείας
Βιομηχανικός Φτερός
Μυξιάρικος Παιδής

Προσθέστε κατά βούληση τα επίθετα των Ελλήνων σταρ, και θα δείτε! Και ρίξτε μια ματιά στο Gallery of the Absurd, αξίζει τον κόπο.

Και καλή σταδιοδρομία...

2008-09-04T08:15:00.000-07:00

Σήμερα τέλειωσα επιτέλους το βιβλίο που δούλευα. Η "μεταφράστρια" ελπίζω να έχει πάθει δυσκοιλιότητα από το βρισίδι που της έριξα ένα μήνα τώρα. Συμβουλή προς συνάδελφους (πραγματικούς) μεταφραστές: Μη δεχτείτε ποτέ να κάνετε επιμέλεια μετάφρασης αν ο μεταφραστής που έχει κάνει τη δουλειά δεν είναι επαγγελματίας.

Τι φράσεις ολόκληρες αφημένες στ' αγγλικά επειδή δεν ξέρουμε να τις μεταφράσουμε, τι άλλο όνομα κάθε φορά για το ίδιο πράγμα, τι καλά δεν ξέρεις αγγλικά, δεν ξέρεις ούτε ελληνικά, το κερατάκι σου, τι καρέκλα διαβάζουμε, τραπέζι μεταφράζουμε είδαν τα ματάκια μου τα καημένα, δεν περιγράφεται!

Και τώρα ήγγικεν η ώρα να διαβάσω ΑΣΕΠ. Χτες τηλεφώνησα σ' ένα μεγαλοφροντιστήριο για τον ΑΣΕΠ για να ρωτήσω (η προβοκατόρισσα) ποιος θα διδάξει ιστορία του θεάτρου και δραματολογία στο μάθημα που ξεκινάνε 15 Σεπτεμβρίου, και για το οποίο θέλουν 1.000 ευρώ.

Απάντηση: "Εεεε, δεν ξέρουμε ακόμα. Αν θέλετε πάρτε από Δευτέρα" (!!!!!!). Και καλά ιστορία, μετρημένα κουκιά είναι, που λέει ο λόγος. Αλλά δραματολογία; Ανάλυση του κειμένου; Τρελά γλέντια. Έτσι μου 'ρχεται να μη δώσω ΑΣΕΠ, αλλά να πάω σε κάνα φροντιστήριο αυτής της ωραίας βιομηχανίας να διδάξω.

Γιατί, τι έχω 'γω δηλαδή; Αν κρίνω πάντως από την ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας για την ύλη, που μας ζητάει να διαβάσουμε το Γλάρο και το Θείο Βάνια του Ίψεν, μια χαρά είμαι 'γω, έτοιμη για ακαδημαϊκή καριέρα!

Shug Avery - Miss Celie's Blues

2008-09-03T09:17:00.001-07:00

Βάζω να δω το Πορφυρό Χρώμα, σε μια σπάνια τον τελευταίο καιρό στιγμή που βλέπω οικειοθελώς κάτι που ξέρω ότι θα με κάνει λιώμα. Και η ταινία φτάνει στο τραγούδι που αφιερώνει η Σουγκ στη Μις Σίλι. Από τότε που πρωτοείδα την ταινία όταν βγήκε, μέχρι σήμερα, αυτό το τραγούδι δεν το ξέχασα ποτέ. Κι ούτε ποτέ θα το ξεχάσω.

3 ευχές

2008-09-02T04:36:00.000-07:00

1. Σε μένα: Να ταξιδεύω.

2. Στον εχθρό: Να χάσει όλες του τις αυταπάτες.

3. Στον Θ.: Να ξεπεράσει το μηδενισμό του.

Με κάλεσε ο Ιστός να παίξω, αλλά έχω να δηλώσω ότι προτιμώ τα πιο ελαφριά μπλογκοπαίχνιδα. Τούτο δω μου κανε πολλή ενδοσκόπηση, και δεν είμαστε τώρα για τέτοια...

YMCA!

2008-09-01T10:42:00.000-07:00

Κυκλοφορεί στο δίκτυο κι έχω ψοφήσει στο γέλιο!

I'm standing at the crosswords

2008-08-31T16:14:00.000-07:00

Φέτος το καλοκαίρι πρέπει να έλυσα περισσότερα σταυρόλεξα από κάθε άλλη φορά. Αυτό λέει κάτι τόσο για τις διακοπές μου όσο και για την όρεξή μου για δουλειά (είχα δουλειά να κάνω, στη δεύτερη, οικογενειακή φάση των διακοπών).

Παρόλο που από ένα σημείο και μετά οι περισσότεροι ορισμοί είναι ίδιοι (Βουνό της Σαμοθράκης: Σάος, κτητικό της αρχαίας: Σα, Πείσμα, μια γραφή: Ινάτι, you get the picture) πάντα μου έμεναν μερικά κουτάκια άδεια, όσο εύκολο κι αν ήταν το σταυρόλεξο. Αυτό λέει μάλλον κάτι βαθιά φιλοσοφικό για τη ζωή, αλλά βαριέμαι τώρα να ψάξω να βρω τι. Τις περισσότερες φορές συμπλήρωνα αυτά τα άδεια κουτάκια, που συνήθως ανήκουν σε ορισμούς όπως «Αιθίοπας φύλαρχος», «Ο αριθμός 384 με γράμματα», «Αιγυπτιακός πάπυρος», με όποιο γράμμα του αλφαβήτου μου ερχόταν, δημιουργώντας λέξεις όπως Ξας ή Βας ή Ψας (ο Αιθίοπας φύλαρχος), ΩΤΔ ή ΧΡΔ ή ΦΛΔ (το 384) και άνι ή όνο ή ένο (ο αιγυπτιακός πάπυρος). Αυτό λέει κάτι για το χαρακτήρα μου, πιθανότατα κάτι κακό, so we won’t go there.

Όμως, το ξέρατε εσείς ότι υπάρχουν πορνογραφικά (ή σχεδόν) σταυρόλεξα; Τόμοι με σκανδιναβικά στολισμένα με φωτογραφίες από ημίγυμνες γκόμενες, που τουρλώνουν αισθησιακά τους κώλους τους δίπλα στον ορισμό «Υπόσχεση στο Θεό: Τάμα». Στο πάνω μέρος υπάρχουν τίτλοι όπως «Αντισταθείτε λύτες στα... μάτια μαγνήτες» και «Μήπως σας φορτώσαμε, καλοί μας αναγνώστες;». Αλήθεια λέω, το αγόρασε κατά λάθος η ξαδέρφη μου απ’ το περίπτερο του χωριού.

Να λοιπόν που η γνωστή δικαιολογία για την αγορά του Playboy («το παίρνω για τα άρθρα») βρήκε τη δικαίωσή της και να που υπάρχει ένα έντυπο για να το πάρεις στην τουαλέτα και να συνδυάσεις πραγματικά το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Ποιο είναι το τερπνό και ποιο το ωφέλιμο αποφασίζει κατά βούληση ο αναγνώστης.

Children of the corn

2008-08-16T03:17:00.000-07:00

Οικογενειακές διακοπές. Κι όταν λέω οικογενειακές, εννοώ το πλήρες σετάκι: Μαμά, μπαμπάς, αδελφή μαμάς, πρώτη ξαδέρφη, παιδιά πρώτης ξαδέρφης, ήτοι ο Γιώργος, ετών 5 (έχετε δει ντοκιμαντέρ με το ζευγάρωμα της όρκας; Ο ανιψιός μου μπορεί να τη συναγωνιστεί στα ίσα στις κραυγές), και ο Τσάκι, η κούκλα του Σατανά (ήτοι ο Κωνσταντίνος, ετών 4), γιαγιά, Ρωσίδα γιαγιάς, αδερφός.

Σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό δίπλα στην Πάτρα, απ’ αυτά που δεν είναι in, γιατί υπάρχουν κι αυτά που είναι, όπου και γίνεται ο κακός χαμός. Μένουμε σε ό,τι κοντινότερο σε περιφραγμένη κοινότητα ηλικιωμένων στη Φλόριντα έχω δει ποτέ. Γκαζόν, αυτόματα ποτιστικά που εκρύγνηνται στις 3 το μεσημέρι, μικρά σπιτάκια, άντρες που πηγαινοέρχονται στις δουλειές τους στη διάρκεια της εβδομάδας (εμάς πηγαινοέρχεται η μαμά μας), δύο μωρά δύο μηνών το καθένα που τσιρίζουν εναλλάξ, και, το κυριότερο, παιδάκια. Παιδάκια, παιδάκια, παιδάκια, παιδάκια.

Η Κατιάνα είναι εξήμισι, έχει σανίδα για τη θάλασσα με τη Μπάρμπι, παμπόνηρο βλέμμα και μια μικρότερη αδερφή που θα περίμενες να τη λένε τουλάχιστον Ξαβιέρα, αλλά τη λένε απλώς Μαρία. Κάποιος πάτησε πόδι στο δεύτερο παιδί. Η Καλομοίρα (ω, ναι) είναι περίπου ενάμιση έτους, δε μοιάζει καθόλου για Καλομοίρα, ίσως για καλό, είναι συμπαγής και τετράγωνη, δε μιλάει αλλά με κοιτάζει με τόση καχυποψία που αναρωτιέμαι κι εγώ μαζί της αν είμαι τόσο άκακη όσο φαίνομαι.

Στο γρασίδι είναι σπαρμένα, με σειρά επικινδυνότητας: ένα πλαστικό κίτρινο σπιτάκι που χωράει τριάμισι παιδιά, ποδηλατάκια διαφόρων βαθμών πολυπλοκότητας, τα περισσότερα κόκκινα, αυτοκινητάκια που τα καβαλάς και σε σπρώχνει κάποιο άλλο παιδάκι τρέχοντας με 15 χιλιόμετρα την ώρα μέχρι να καρφωθείτε στο πρώτο διαθέσιμο δέντρο και είτε να αρχίσετε να ουρλιάζετε κι οι δυο μαζί είτε, αν η πρόσκρουση ήταν ελαφρύτερη, να τρέξετε προσπαθώντας να μην κλάψετε ακόμα προς τη μαμά σας, όπου και αφήνεστε ελεύθεροι και ουρλιάζετε σε δύο διαφορετικά σημεία του χώρου, γιατί, ως γνωστόν, τι νόημα έχει να κλαις αν δεν είναι κάποιος μπροστά να σε παρηγορήσει, ολόκληρη μεταφορική εταιρία worth of φορτηγάκια, ένας στόλος από καράβια, βάρκες και λοιπή ναυσιπλοΐα, όλη κόκκινη και μπλε, και διάφορα κομματάκια από όλα τα προαναφερθέντα, κατάλληλα για να τα πατήσεις και να βρεθείς να τρως χώμα, ανεξαρτήτως ηλικίας. Ίσως γι’ αυτό τελικά δεν πρέπει να πατάμε το γρασίδι.

Φυσικά, μιας και μια δόση παραλογισμού είναι πάντοτε απαραίτητη, σ’ αυτό το χώρο που είναι φτιαγμένος για παιδάκια υπάρχει μια τεράστια ταμπέλα που λέει: «Παρακαλώ, όχι μπάλα στο γκαζόν». Όταν την πρωτοείδα πήγα κοντά να δω αν λέει με ψιλά γράμματα «Παίξτε στο τσιμέντο, ώστε οι πτώσεις να οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο πλησιέστερο νοσοκομείο», αλλά φαίνεται ότι ο ιδιοκτήτης ντράπηκε και δεν το έγραψε.

Βαριέμαι, αλλά βαριέμαι ευχάριστα. Έχω πάθει στερητικό απ' την έλλειψη ίντερνετ. Γι' αυτό με κάθε ευκαιρία θα ανεβάζω και κάτι, έτσι, για να θυμάμαι ότι υπάρχω. Μέχρι νεωτέρας.

The night owl says "who, who?"

2008-07-23T20:27:00.000-07:00

Έχω αποκτήσει τα ωράρια της Χόλι Γκολάιτλι. Χωρίς την κομψότητα, τα πάρτι και τους πλούσιους κυρίους. Αλλά κοιμάμαι αφού ξημερώσει, γιατί όλο κάτι μ' ενοχλεί. Κυρίως ζεσταίνομαι ή αγχώνομαι ή με αποσπάει ο θόρυβος του δρόμου.

Απόψε, στο διαμέρισμα ακριβώς απέναντι απ' το παράθυρό μου, ένα ζευγάρι τσακώνεται στ' αγγλικά. Φωνάζουν πολύ, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι λένε, μόνο σκόρπιες φράσεις: "Why, why, why, why?" επιμένει εκείνη και "Is it my fault? It's not my fault, it's not my fault" ουρλιάζει σχεδόν αυτός.

Τους έβαλα κανά δυο φορές τις φωνές να shut the fuck up αλλά δεν μ' ακούνε, δεν το λέω και πολύ δυνατά, γιατί ντρέπομαι. Να 'χουν τον τσακωμό τους, να 'χουν και την τρελή από απέναντι να τους γκαρίζει. Το μυαλό μου φτιάχνει σενάρια, στήνω αυτί μήπως ο καυγάς ξεφύγει απ' τον έλεγχο, εκείνος ακούγεται έξαλλος, δεν την αφήνει σχεδόν καθόλου να μιλήσει. Τελικά σωπαίνουν, αλλά εμένα μ' έχουν ξυπνήσει για τα καλά. Thanks, you guys.

Αποφασίζω να σηκωθώ και να το πάω σερί, μπας και καταφέρω να έρθω στα ίσια μου και να κοιμάμαι μια κανονική ώρα. Φυσικά τώρα που κάθομαι στον υπολογιστή τα μάτια μου κλείνουν. Αν είχα να πάω στη δουλειά θα ήταν πιο εύκολο, τώρα που σέρνομαι όλη τη μέρα μες στο σπίτι θα πρέπει να δώσω μάχη για να μην κοιμηθώ.

Πιο μικρή συνήθιζα να το κάνω αυτό συχνά, άμα μ' έπαιρνε το πρωί. Αντί να κοιμηθώ μια ή δύο ώρες, το πήγαινα σερί, πήγαινα στη δουλειά και κοιμόμουνα κατευθείαν το βράδυ. Εκεί κατά τις έξι το απόγευμα ήθελα να πεθάνω, αλλά μετά μου πέρναγε ξανά. Βέβαια τότε η δουλειά μου δεν ήταν να διαβάζω, ήταν λίγο πιο ενεργητική, σε κράταγε ξύπνιο. Τώρα και έχω μεγαλώσει και το να κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή επί 24 σχεδόν ώρες είναι εξοντωτικό.

Είναι ένα παράξενο καλοκαίρι. Άνεργη μετά από πολύ καιρό, και με το μέλλον αβέβαιο μετά από 3 σχεδόν χρόνια, ζω σε ένα αλλόκοτο limbo, απ' έξω είμαι τόσο ήρεμη που νομίζεις ότι έχω πέσει σε κατατονία, και μέσα στο κεφάλι μου τρέχουν πανικόβλητα χιλιάδες πράγματα, σαν εκείνα τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια με την κεραία στο κεφάλι που παρίσταναν τους νευροδιαβιβαστές στο Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος που έδειχνε τη λειτουργία του εγκεφάλου. Χριστέ μου, τι συνειρμός ήταν τώρα αυτός;

Αυτό το ποστ από αλλού ξεκίνησε κι αλλού κατέληξε, αλλά δεν έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς, γι' αλλού κινήσαμε, κι αλλού η ζωή μας πάει (φιλοσόφησε ο βρυκόλακας).

Μικρή μου Νόρα...

2008-07-22T04:51:00.000-07:00

Εχτές θυμήθηκα για άλλη μια φορά πόσο βλάκας είμαι που ξοδεύω τα λεφτά μου σε μαλακίες αντί να τα πηγαίνω Φεστιβάλ.

Το Κουκλόσπιτο ήταν ένα απ' τα καλύτερα πράγματα που έχω δει ποτέ στο θέατρο. Δε θέλω να πω πολλά γιατί θα χαλάσω την έκπληξη (όπως έκανε μία κριτικός σε ένα απ' τα free press, που έκατσε κι έγραψε στην παρουσίασή της την περιγραφή της παράστασης σκηνή σκηνή), αλλά μου έκανε φοβερή εντύπωση η απόλυτη έλλειψη σοβαροφάνειας.

Ποιος θα φανταζόταν στο ελληνικό θέατρο (την είπα την κακία μου) πως αυτό το έργο μπορεί να είναι τόσο αστείο χωρίς να το κάνεις παρωδία; Κι όμως, ήταν φοβερά αστείο, αλλά και τρομακτικό, υποβλητικό, πολύ πολύ συγκινητικό, και κυρίως συναρπαστικό. Δυόμιση ώρες Ίψεν και να μη βαρεθείς λεπτό. Όλα όσα τόλμησε να κάνει ο Μπρούερ λειτούργησαν στην εντέλεια, και όλες οι "σκηνοθετιές" για τις οποίες μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς είχαν άμεση, οργανική σχέση με το έργο, έκτός από μία. Κι αυτή όμως ήταν τόσο ξεκαρδιστική, το γέλιο απ' το κοινό ήταν τόσο αυθόρμητο, που έδεσε μια χαρά.

Τι ανακούφιση ένας τόσο ταλαντούχος σκηνοθέτης και θίασος να μην παίρνουν τον έαυτό τους τόσο στα σόβαρα... Να μην ξεχνάνε στιγμή ότι, στο κάτω κάτω, παίζουμε τώρα εδω πέρα...

Και για το τέλος κάτι που είπε ο πρωταγωνιστής Μαρκ Ποβινέλι σε μια συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία, που μ' εντυπωσίασε:

Γιατί γίνατε ηθοποιός;

«Κάθε φορά που βγαίνω από την πόρτα μου βρίσκομαι ουσιαστικά στη σκηνή. Ολα τα βλέμματα είναι στραμμένα επάνω μου. Εξαιτίας του μεγέθους μου, τίποτε απ' ό,τι κάνω δεν περνά απαρατήρητο. Στη σκηνή, αντίθετα, έχω επιλέξει εγώ να με παρατηρούν οι άνθρωποι. Μπορώ να ελέγχω πότε θα γελάσουν μαζί μου, πότε θα με αγαπήσουν και πότε θα τρομάξουν. Θεωρώ αυτή τη δυνατότητα ευεργετική. Επιπλέον, ξέρετε, τα χειροκροτήματα, οι επευφημίες και η λατρεία δεν πληγώνουν!».

The sound of silence

2008-07-16T03:30:00.000-07:00

Κι αυτή την περίοδο δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα, εξού και η σιωπή. Ελπίζω να μην κρατήσει πολύ.

Αντισταθείτε

2008-07-08T04:52:00.000-07:00

Το παγωτό είναι αντίδοτο στον ύπουλο αυτό Ιούλιο.